ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2010-11

KLIKKKKKKKKKKKKKKK

EUROART PRESS 1: ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2010-11 ART-ACT

art-act THE NEW PLAN 2010-11

http://2010-2011-programa-art-act.blogspot.com/
ALL THE SELECTED DATA COME FROM INFORMATIONAL E-MAILS (BY ARTISTS AND GALLERIES) TO THE EUROART PRESS.


MATERIAL SELECTION IS UNDER THE EDITORSHIP OF CHRISTOS THEOFILIS.


YOU CAN SEND PHOTO AND INFORMATION OF YOUR EXHIBITION TO ART-ACT@TELLAS.GR AND IF IT IS CHOSEN,ΙΤ WILL BE POSTED IN EUROART PRESS.
ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ 'E-MAIL' GALLERY - ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ - ΕΝΤΥΠΩΝ ΤΕΧΝΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ EUROART PRESS
ΣΤΕΙΛΤΕ ΣΤΟART-ACT@TELLAS.GR ΤΙΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΣΑΣ ΦΩΤΟ. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΘΑ ΑΝΑΡΤΗΘΟΥΝ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΥΛΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ



[Π. ΓΕΝ.ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Ο.Σ.Δ.Ε.Ε.Τ.Ε./ Π.ΤΑΜΙΑΣ ΤΟΥ Ε.Ε.Τ.Ε. / ΜΕΛΟΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Π.Ε.Λ. / ΜΕΛΟΣ A.I.C.L. ASSOCIATION INTERNATIONALE DE LA CRITIQUE LITTERAIRE /ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΝ/ επιμελητής της στήλης 'αυτοπροσδιορισμοί' των σελίδων γράμματα - τέχνες - εικαστικά της εφημερίδας 'η αυγή' και συνεργάτης του περιοδικού ΄Culture΄ της εφημερίδας ‘’ο κόσμος του επενδυτή’’]


Διαβάστε με το ποντίκι, THN ΣΤΗΛΗ 'ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ' ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ' Η ΑΥΓΗ '

Διαβάστε με το ποντίκι, THN ΣΤΗΛΗ 'ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ' ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ' Η ΑΥΓΗ '

'ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ'

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ.
Η ΣΤΗΛΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΚΕΛΥΦΟΣ ΛΟΓΟΥ – ΟΡΑΜΑΤΟΣ - ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ-ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΔΡΑ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.
ΟΙ ‘ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΕΣ ‘ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ.ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr



11/03/2009 Χαράλαμπος Δαραδήμος ΟΣΔΕΕΤΕ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=440930


25/03/2009 Γιάννα Γραμματοπούλου ΠΣΑΤ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=440929

08/04/2009 Μαρία Μαραγκού Eλληνικό τμήμα της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης, (ΑICA) http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=445553

15/04/2009 ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΡΦΑΡΑΣ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=441565

22/04/2009 ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΥΠΑΡΑΚΗΣ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=441564

06/05/2009 Μανώλης Ζαχαριουδάκης http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=441563

20/05/2009 ΞΕΝΗΣ ΣΑΧΙΝΗΣ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=441561

Ημερομηνία δημοσίευσης: 03/06/2009 Αννα Χατζηγιαννάκη http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=463805

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ Ημερομηνία δημοσίευσης: 17/06/2009 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=468143

ΡΟΓΚΑΚΟΣ ΜΕΓΑΚΛΗΣ http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=492005

ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=493924


ΗΛΙΑΣ ΧΑΡΙΣΗΣ Ημερομηνία δημοσίευσης: 07/10/2009 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=496002

Αναγνώστες

klikk Αναγνώστες για αμεση ενημερωση

klikk   Αναγνώστες  για αμεση ενημερωση

ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΣTA BLOGSPOTS TOY ΑRT-ACT@TELLAS.GR

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Παραταση ατομικής έκθεσης Πάνου Φαμέλη - fizz gallery info@fizzgallery.gr


Η ατομική έκθεση του καλλιτέχνη Πάνου Φαμέλη με τίτλο «Existence» που εκτίθεται στη fizz gallery

παρατείνεται έως και τις 6 Ιουνίου 2009.


O Φαμέλης χαρακτηρίζει το έργο του ως ένα κύκλο ζωγραφικής και γλυπτικής που διαπραγματεύεται την έννοια της ύπαρξης μέσα από την ολότητα της ζωής και του θανάτου.

Σας αποστέλλουμε φωτογραφίες έργων από την έκθεση, Δελτίο Τύπου καθώς και το κείμενο του επιμελητή της έκθεσης, Σωτήρη Μπαχτσετζή.


Παραμένουμε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε διευκρίνιση ή περαιτέρω πληροφορία στα ακόλουθα στοιχεία επικοινωνίας: 210-3607598, fax:210-3607546.


Με εκτίμηση,

Για τη fizz gallery,
Ελίνα Λεβεντάκη


fizz gallery
Βαλαωρίτου 9γ
106 71, Αθηνα
Τηλ.210-3607598, fax 210-3607546

Στοχασμός του θανάτου – Στοχασμός της εικόνας

Στοχαζόμενοι πάνω στα εικαστικά έργα και τα γραπτά του Πάνου Φαμέλη, διερωτόμαστε γιατί το έργο ενός νέου, αισιόδοξου, κοινωνικά δρων καλλιτέχνη να αναφέρεται με τόση έμφαση στον θάνατο. Αν δεν πρόκειται για την επαναστατικού τύπου θανατολαγνεία ενός σύγχρονου μηδενισμού, εκφάνσεις της οποίας απαντούμε ως μεταμοντέρνα καρικατούρα συχνά και στη γνωστή μας, σπιριτουαλιστική, goth αισθητική του συρμού, τότε ποιο είναι το σημείο αναφοράς αυτής της τέχνης που μοιάζει να μην αντλεί πλέον από ευανάγνωστες συμβολικές αναφορές και νοηματικές συνδηλώσεις. Ποιό είναι το στοίχημα που έχει βάλει ο εικαστικός με τον εαυτό του, σ’ αυτή την προσπάθεια να αναμετρηθεί με τον θάνατο διαμέσου της τέχνης;
Κατά κάποιο τρόπο ο στόχος της αναπαράστασης του θανάτου είναι εικαστικά μη εφικτός. Ίσως οι μόνες δυνατότητες μιας τέτοιας αναπαράστασης-αντιπροσώπευσης (representation) να είναι ταφικές μάσκες διαφόρων πολιτισμών (μινωικές ταφικές μάσκες, το μυθικό προσωπείο της Μέδουσας, μάσκες θρηνώντων ιαπωνικού θεάτρου, των Μάγια και θρησκειών Βουντού) οι οποίες ως σύμβολα της υπέρβασης της ζωής και του θανάτου επικαλούνται μία διαδικασία εξορκισμού του. Η τέχνη του μοντερνισμού πρότεινε μια διαφορετική λύση: διαπραγματεύθηκε εικαστικά το θέμα του θανάτου, όχι απεικονιστικά, αλλά παράγοντας «ίχνη της αέναης παρουσίας της απουσίας του».[i] Οι καμβάδες του Ρόθκο ίσως να αποτελούν προσπάθειες να καταδειχθεί αυτό που εγγράφεται και συνάμα εξαλείφεται. Κατ’ αυτό τον τρόπο η τέχνη, η οποία αντικαθιστά το παρόν και παραπέμπει διηνεκώς σε ένα άλλο, καταστατικά απόν, ανάγεται πλέον σε είδος θανάτου, ενώ κατ’ αυτό τον τρόπο η εικόνα γίνεται ίχνος του. (Εξάλλου κάθε εικόνα συνδέεται ετυμολογικά με την λατινική λέξη imago που σημαίνει νεκρικό προσωπείο.)
O φιλόσοφος Λακού-Λαμπάρτ τονίζει πως ο θάνατος δεν αναπαρίσταται και πως οι εκφράσεις της ζωγραφικής είναι παραστάσεις που αναπαράγονται, λειτουργώντας τελικά ως μία δεύτερη, τρίτη κ.ο.κ. αναπαράσταση του πρωτογενούς συμβάντος. Διότι το αντικείμενο του θανάτου (κουφάρι-πτώμα-σκελετός) είναι παρόν, αλλά ο ίδιος ο θάνατος δεν εμφανίζεται ποτέ ο ίδιος, απουσιάζει ή καλύτερα «παραμονεύει» χωρίς να «υπάρχει». Κατ’ αυτό τον τρόπο η άμεση αναγωγή του έργου του Φαμέλη στην εικονογραφία περί θανάτου από τις απαρχές της ευρωπαϊκής τέχνης στα νεκρικά πορτρέτα Φαγιούμ (τη στιγμή γένεσης τόσο της βυζαντινής αγιογραφίας, όσο και της δυτικής ζωγραφικής ως «αναπαράσταση-αντιπροσώπευση») έως τις «σκηνοθεσίες του θανάτου» στις χριστιανικές σκηνές του Ιερού Δράματος, για παράδειγμα, εικόνες του Εσταυρωμένου, ή της Αποκαθήλωσης, αλλά και στις αναπαραστάσεις πλείστων πτωμάτων (ερωμένες, καλλιτέχνες, ήρωες και νεκροί θεοί) στην τέχνη του Ρομαντισμού, του Συμβολισμού καθώς και στο υπερασπιζόμενο από τον Μπλανσώ «δικαίωμα στον θάνατο» ως απόλυτη καλλιτεχνική πράξη, θα έδινε μάλλον μια πρώτη απάντηση στο ερώτημα μας.
Οι προαναφέρθηκες εικονογραφικές πηγές είναι όντως σημαντικά σημεία αναφοράς στο έργο του Φαμέλη: εικόνες δαιμόνων με βάση τις διάφορες εθνογραφικές τους εκδοχές εμφανίζονται ως ζωγραφικές κηλίδες πάνω στον καμβά, ίχνη ρευστοποιημένης ύλης που μέσω διαμορφωτικών κινήσεων (ας μην χρησιμοποιήσουμε τον όρο «χειρονομία») δημιουργούν ζωγραφική εικόνα. Ίσως πρόκειται για κρανία, ίσως πρόκειται για μάσκες, σε κάθε περίπτωση πάντως είναι εικόνες που μες στην αμφισημία τους εγκαλούν το βλέμμα του θεατή και προκαλούν τον στοχασμό μπροστά σ’ αυτές τις «μαύρες τρύπες». Ακόμη και στα γλυπτά, ένα υβριδικό είδος αναπαράστασης στο χώρο της οποίας αφετηρία είναι η ενασχόληση του εικαστικού με τις δυνατότητες του ζωγραφικού μέσου, η χρωστική πάστα γίνεται τώρα κατασκευαστικό υλικό γλυπτικών αντικειμένων, άμορφων εκμαγείων, ανοίκειων τοτέμ ή σωμάτων σε σήψη. Είτε πρόκειται για αφηρημένες φόρμες είτε για βαριές μάζες χρωστικής ύλης πάνω στον καμβά που μ’αυτόν τον τρόπο λειτουργεί ως αντικείμενο, είτε για γλυπτά που συνδυάζουν χρωστικές ύλες με οργανικά υλικά (σκελετούς ζώων) τα έργα αυτά μας καλούν να λάβουμε μια στάση απέναντι τους: πρόκειται για λατρευτικά αντικείμενα εξορκισμού της απουσίας που επέρχεται κατόπιν του θανάτου ή για διαμελισμένα, θανατωμένα σώματα;
Μάλλον δεν είναι αυτό που ενδιαφέρει τον εικαστικό. Αν και τα έργα αυτά άπτονται νοητών παραστάσεων περί θανάτου, εν τέλει αποζητούν να αποδομήσουν την οποιαδήποτε αναπαράσταση–εικόνα εννοούμενη ως θάνατο; Κατά τον φιλόσοφο Νανσύ η οποιαδήποτε αναφορά στην εικόνα ως ανα-παράσταση, ως αντίγραφο (εδώ διαφαίνεται η παράδοση της Αριστοτελικής θεωρίας περί μιμήσεως) είναι λανθασμένη. Η εικόνα για τον Νανσύ είναι ένα αποτύπωμα που σφραγίζει με τη δύναμη (force) του μια παρουσία. Μια παρουσία που εντυπώνεται στο υλικό και μέσω αυτής της εγγενούς δυνάμεως της εμφανίζεται στον θεατή. Για να υφίσταται η εικόνα ως τέτοια δεν μπορεί να έχει καταδεικτική ή αποδεικτική λειτουργία (demonstrative) όπως για παράδειγμα μια πινακίδα ή μια φωτογραφία διαβατηρίου (αυτές είναι νεκρές εικόνες) αλλά μια λειτουργία φανέρωσης (monstrative) (ο νεολογισμός που χρησιμοποιεί εδώ ο Νανσύ παραπέμπει στο λατινικό monstrum που σημαίνει ιερός οιωνός ή θαύμα). Αυτή η τερατώδης ιερότητα (και δεν αναφερόμαστε εδώ σε κάποιο θρησκευτικό σύστημα) που εμπεριέχεται στην εικόνα είναι η καταστατική ιδιότητα της. Η εικόνα είναι αυτοεξουσιοδοτημένη και αθεμελίωτη (image sans fonds). Ο ζωγράφος πρέπει να αδράχνει την ισχύ, η οποία καταλαμβάνει τις μορφές και να τις φέρνει στο επίπεδο της παρουσίας. Εδώ κάνει ο Νανσύ και τον διαχωρισμό μεταξύ της τέχνης που αντλεί από την απουσία της, από αυτό το βάθος χωρίς βάθος και την εικόνα που απλώς φονεύει χωρίς να είναι παρουσία, την εικόνα-θάνατο. Τα έργα του Φαμέλη θα πρέπει να ιδωθούν μέσα από αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο ακριβώς ως ανάγκη να εμφανιστεί η παρουσία της εικόνας.
Ο Φαμέλης μοιάζει όντως να μην αναφέρεται στη νεκρή εικόνα αλλά να στοχάζεται αυτόν τον θάνατο που «παραμονεύει χωρίς να υπάρχει». Τα έργα του, ίχνη αυτού του στοχασμού, θέλουν να δρουν ως παρουσίες και αρθρώνουν εν τέλει έναν σύγχρονο, ηθικό στοχασμό περί ζωής διαμέσου του θανάτου. «Μαθαίνεις να ζεις, αυτό θα έπρεπε να σημαίνει ότι μαθαίνεις να πεθάνεις, να λαμβάνεις υπ’ όψιν, για να την αποδεχτείς, την απόλυτη θνητότητα (χωρίς σωτήρια, ούτε ανάσταση, ούτε λύτρωση - ούτε για τον εαυτό σου ούτε για τον άλλον). Από τον Πλάτωνα και εφεξής πρόκειται για το παλαιό φιλοσοφικό κέλευσμα: φιλοσοφείν σημαίνει μαθαίνεις να πεθάνεις. Πιστεύω σε τούτη την αλήθεια χωρίς να παραδίδομαι σ’ αυτήν. Όλο και λιγότερο. Δεν έχω μάθει να τον αποδέχομαι, τον θάνατο».[ii] Σ’ αυτή την στωική τοποθέτησή του ο Ντερριντά ενώ μοιάζει να ακολουθεί το σωκρατικό-πλατωνικό πρόταγμα (Φαίδων, 81a) σύμφωνα με το οποίο η φιλοσοφία δεν είναι τίποτε άλλο από «μελέτη, επιμέλεια θανάτου» εκφράζει μια διαμαρτυρία, μια εναντίωση, θέτοντας εν τέλει την αποδομητική λειτουργία μάλλον ως την οδό προς την κατάφαση, την επιβεβαίωση της ζωής. Ο Ντερριντά μας εγκαλεί να ζήσουμε με την επίγνωση αυτού του χάσματος, πιστεύοντας στην αλήθεια της φιλοσοφίας ως επιμέλεια θανάτου και ταυτόχρονα στην αδυνατότητα μας να αποδεχόμαστε τον θάνατο επιχειρώντας να ζήσουμε με την ιδεολογία μιας εν γένει ριζικής άρνησης του εαυτού, της «προσίδιας ζωής». Δεν προτάσσει την θανατολάγνα εκμηδένιση της ζωής σε κάποιο ιδεολογικό βωμό (τη θρησκεία, τον επιστημονικό λόγο, την κοινωνία του θεάματος) αλλά την κατάφασή της, αυτό που ο ίδιος λέει «ν’ αφήνεις τη ζωή να ζει» ως πράξη αγάπης. «Το να ξέρεις να «αφήνεις» και ότι σημαίνει το «αφήνω» είναι από τα ωραιότερα πράγματα, τα πιο ριψοκίνδυνα, τα πιο αναγκαία που έχω γνωρίσει. Πολύ κοντά στην εγκατάλειψη, στο δώρο και στη συγχώρηση. Η εμπειρία της «αποδόμησης» δεν εννοείται ποτέ χωρίς αυτά, χωρίς αγάπη, αν προτιμάτε αυτήν τη λέξη».[iii] Για τον Ντερριντά ο θάνατος, ο αποχωρισμός. ίσως εν είδει θυσίας, από τον άλλο και από αυτό που θα πιστεύαμε ότι είναι η ίδια μας η πραγματικότητα αποτελεί πράξη ζωής, μιας εντονότερης, πλουσιότερης, πιο σημαντικής ζωής πέραν της επιβίωσης, μιας ζωής που «αφήνεται να ζήσει». «Το να ξέρεις να αφήνεις» ορίζει μια ηθική στάση, ηθική στάση ανάλογη και της ψυχαναλυτικής εμπειρίας (ως συνειδητοποίηση του συμβολικού ευνουχισμού) η οποία δεν ορίζεται από την απόλυτη λιβιδική αυτοεπιβεβαίωση της προσωπικότητας, του Εγώ, της «δημιουργικής» έκφρασης, της χειραφετικής «αυτοπραγμάτωσης» αλλά από τη συνειδητοποίηση της περατότητας και των δυνατοτήτων που διανοίγονται μέσω αυτής. Ακριβώς η προσωποποίηση του θανάτου στην φράση του Ντερριντά «δεν έχω μάθει να τον αποδέχομαι» βάζει με μιας τον θάνατο στην θέση του «Άλλου», έναν άλλο ο οποίος όμως παραμένει πάντα η ριζική ετερότητα, το τερατώδες «Πράγμα (Ding)», ακόμη και αν αυτή η ριζική ετερότητα θα πρέπει να αποτελεί σημείο της (ψυχαναλυτικά οριζόμενης) διαπραγμάτευσης μας μ’ αυτόν. Έτσι γίνεται κατανοητή η φιλοσοφική ρήση: «είμαστε όλοι επιζώντες με αναστολή»[iv] και ίσως σ’αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να γίνει κατανοητή η εικαστική θέση του Πάνου Φαμελή περί υπάρξεως, μια στοχαστική στάση που μας φέρνει αντιμέτωπους με τη ζωή διαμέσου των ιχνών του θανάτου.


Σωτήρης Μπαχτσετζής, Ιστορικός Τέχνης
[i] Βαγγέλης Μπιτσώρης, Ζακ Ντερριντά. Ζωή, Θάνατος, Επιβίωση, Νεφέλη, Αθήνα, 2006, σ. 47.
[ii] Jacques Derrida, Apprendre à vivre enfin, Galilée, Παρίσι, 2005, σ. 24. μετ. Βαγγέλης Μπιτσώρης
[iii] Jacques Derrida, Élisabeth Roudinesco, De quoi demain … Dialogue, Fayard / Galilée, Παρίσι, 2001, σ. 17. μετ. Βαγγέλης Μπιτσώρης
[iv] Βαγγέλης Μπιτσώρης, Ζακ Ντερριντά. Ζωή, Θάνατος, Επιβίωση, Νεφέλη, Αθήνα, 2006, σ. 45.
KANE KLIKKKK παλαιοτερες αναρτησεις

GALLERY ΕΠΙΛΟΓΗ-ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΑΠΟΨΗ

GALLERY ΕΠΙΛΟΓΗ-ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΑΠΟΨΗ GALLERY ΕΠΙΛΟΓΗ-ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΑΠΟΨΗ