ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2010-11

KLIKKKKKKKKKKKKKKK

EUROART PRESS 1: ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2010-11 ART-ACT

art-act THE NEW PLAN 2010-11

http://2010-2011-programa-art-act.blogspot.com/
ALL THE SELECTED DATA COME FROM INFORMATIONAL E-MAILS (BY ARTISTS AND GALLERIES) TO THE EUROART PRESS.


MATERIAL SELECTION IS UNDER THE EDITORSHIP OF CHRISTOS THEOFILIS.


YOU CAN SEND PHOTO AND INFORMATION OF YOUR EXHIBITION TO ART-ACT@TELLAS.GR AND IF IT IS CHOSEN,ΙΤ WILL BE POSTED IN EUROART PRESS.
ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ 'E-MAIL' GALLERY - ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ - ΕΝΤΥΠΩΝ ΤΕΧΝΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ EUROART PRESS
ΣΤΕΙΛΤΕ ΣΤΟART-ACT@TELLAS.GR ΤΙΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΣΑΣ ΦΩΤΟ. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΘΑ ΑΝΑΡΤΗΘΟΥΝ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΥΛΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ



[Π. ΓΕΝ.ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Ο.Σ.Δ.Ε.Ε.Τ.Ε./ Π.ΤΑΜΙΑΣ ΤΟΥ Ε.Ε.Τ.Ε. / ΜΕΛΟΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Π.Ε.Λ. / ΜΕΛΟΣ A.I.C.L. ASSOCIATION INTERNATIONALE DE LA CRITIQUE LITTERAIRE /ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΝ/ επιμελητής της στήλης 'αυτοπροσδιορισμοί' των σελίδων γράμματα - τέχνες - εικαστικά της εφημερίδας 'η αυγή' και συνεργάτης του περιοδικού ΄Culture΄ της εφημερίδας ‘’ο κόσμος του επενδυτή’’]


Διαβάστε με το ποντίκι, THN ΣΤΗΛΗ 'ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ' ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ' Η ΑΥΓΗ '

Διαβάστε με το ποντίκι, THN ΣΤΗΛΗ 'ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ' ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ' Η ΑΥΓΗ '

'ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ'

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ.
Η ΣΤΗΛΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΚΕΛΥΦΟΣ ΛΟΓΟΥ – ΟΡΑΜΑΤΟΣ - ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ-ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΔΡΑ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.
ΟΙ ‘ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΕΣ ‘ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ.ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr



11/03/2009 Χαράλαμπος Δαραδήμος ΟΣΔΕΕΤΕ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=440930


25/03/2009 Γιάννα Γραμματοπούλου ΠΣΑΤ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=440929

08/04/2009 Μαρία Μαραγκού Eλληνικό τμήμα της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης, (ΑICA) http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=445553

15/04/2009 ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΡΦΑΡΑΣ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=441565

22/04/2009 ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΥΠΑΡΑΚΗΣ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=441564

06/05/2009 Μανώλης Ζαχαριουδάκης http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=441563

20/05/2009 ΞΕΝΗΣ ΣΑΧΙΝΗΣ http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=441561

Ημερομηνία δημοσίευσης: 03/06/2009 Αννα Χατζηγιαννάκη http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=463805

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ Ημερομηνία δημοσίευσης: 17/06/2009 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=468143

ΡΟΓΚΑΚΟΣ ΜΕΓΑΚΛΗΣ http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=492005

ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=493924


ΗΛΙΑΣ ΧΑΡΙΣΗΣ Ημερομηνία δημοσίευσης: 07/10/2009 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=496002

Αναγνώστες

klikk Αναγνώστες για αμεση ενημερωση

klikk   Αναγνώστες  για αμεση ενημερωση

ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΣTA BLOGSPOTS TOY ΑRT-ACT@TELLAS.GR

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ - Επιμέλεια ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ Χάρης Κοντοσφύρης : Μια ιστορία για την μοναξιά των κτιρίων 28.04.2010

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=55021


ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ - Επιμέλεια ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ


Χάρης Κοντοσφύρης : Μια ιστορία για την μοναξιά των κτιρίων

28.04.2010

Ο βραβευμένος στην 26η Μπιενάλε του Σάο Πάολο μιλά για την πολυαναμενόμενη έκθεσή του στην οικία Κανελλόπουλου, στην Ελευσίνα







Χρήστος Θεοφίλης: Το έργο του Χάρη Κοντοσφύρη δεν αποκόπτεται από τον διάλογο με την κοινωνία. Το οροθετημένο από την εικαστική συντεχνία έργο ασφυκτιά σε –ισμους λύτρωσης και αγωνίες ταχτοποίησης .

Το έργο του, ως υλοποιημένη ιδέα, δεν έχει τίποτα το οριστικό. Όλα λειτουργούν στην αδιάκοπη διαδικασία του γίγνεσθαι. Δεν στρατεύεται, ούτε υποτάσσεται σε όρους διεκδικώντας το αιώνια, το καθολικό. Το εννοιακό παρελθόν με το τεχνολογικό μέλλον συνομιλούν και ποτέ σε μια οριστική κατάσταση του απόλυτου.



Στο έργο του επισημαίνω την αλληλουχία των διαδικασιών. Το οικονομικό σύστημα οδηγεί στη μετανάστευση, μεταναστεύοντας ταυτόχρονα τον πολιτισμό. Έτσι έχουμε μια αλληλουχία στα γίγνεσθαι. Η εγκατάσταση-έργο του «Αθήνα-Πεκίνο», που αποτέλεσε και την επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στην 26η Μπιενάλε του Σάο Πάολο Βραζιλίας, χαρακτηρίζεται απ αυτή την αμοιβαία δράση, απ αυτή την πλοκή των διαδικασιών.

Στο έργο του ο Χάρης Κοντοσφύρης αποφεύγει τους ριζοσπαστικούς αφορισμούς, τη γοητεία της παραδοξολογίας και τις φιλολογικές διαισθήσεις. Διατυπώνει την εκφραστική του αλήθεια, καταργώντας κάθε παραδοσιακή πειθαρχεία. Η αίσθηση «ταυτότητας» εκδηλώνεται στην καθαρότητα των αποφάσεων του να δρομολογήσει την εικαστική του έκφραση στο ιδεοδρόμιο του διαλόγου με τη ζωή των κοινωνιών. Χ . Θ





Χάρης Κοντοσφύρης

Η εικαστική έκθεση «Δύση», σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Λουΐζας Καραπιδάκη, που θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο (2010) στο Πολιτιστικό Κέντρο «Λεωνίδας Κανελλόπουλος» στην Ελευσίνα, διαπραγματεύεται την κοινωνική ιστορία του τόπου αλλά και τη μικρο-ιστορία. Προτείνω να μετατραπεί προσωρινά ο χώρος του πολιτιστικού κέντρου στην αρχική του χρήση, δηλαδή σε οικία. Το πολιτιστικό κέντρο μεταμορφωμένο σε σπίτι θα προβάλλει μνήμες που θα αιωρούνται στα κενά των δωματίων και θα μεταφέρουν τον επισκέπτη του «σπιτιού» σε ένα είδος πνευματικής περιπλάνησης. Η επιμελήτρια, που συμμετέχει ενεργά στην έρευνα, πιστεύει ότι το σκόπιμο εγχείρημα της μεταφοράς σε ένα οικείο αλλά και «intime» μικρόκοσμο θα αποτελέσει ένα ταξίδι «εν μέσω της πικρότητος πραγμάτων αποκρύφων», όπως έγραψε ο Rossetti για τη «Μαντόνα των Βράχων του Ντα Βίντσι». Το φαντασιακό του κοινού θα ενεργοποιηθεί σε μια αφηγηματική μυθοπλασία και με εμπειρίες καθόλου συμβατικές, θα ξετυλιχθούν μπροστά του τα ίχνη της ζωής μιας ζωντανής ανθρώπινης πόλης που εξελίσσεται, που αλλάζει μορφή αλλά και που διατηρεί τη μνήμη και την ιστορία της.



Το πρόσχημα του «σπιτιού με ταυτότητα» γεμάτου μνήμες, καθημερινότητες, εισβολές, χαρές και λύπες είναι και το όχημα που χρησιμοποιώ για να διεισδύσω σε μια πτυχή της ιστορίας της πόλης, μιας αρκετά μακρόχρονης περιόδου 30 περίπου ετών. Επιχειρώντας να διατρέξω την «οικία Κανελλόπουλου», με την έμμονη δράση της αποκάλυψης της πρότερης ζωής της, το απροσδόκητο και η οικειοποίηση της ιστορίας της οικογένειας, που έζησε εκεί 30 χρόνια και που αναγκάστηκε να ευθυγραμμιστεί με τα τρέχοντα ιστορικά γεγονότα της εποχής θα συρρικνωθούν σ’ ένα και βασικό πρόσωπο-δράστη: στον Ανδρέα Πατρινό του Νικολάου, ιστορικό κάτοικο του σπιτιού, που στέκει όρθιος στο πλατύσκαλο της εισόδου με έναν σκύλο. Προσκαλεί στο κατώφλι της έκθεσης τους ραβδοσκόπους θεατές να ανακαλύψουν το καταφύγιο της προσωπικότητάς του. Ένα καταφύγιο ερημώνας, ένα καταφύγιο της τέχνης παρούσης, μια ιστορία για την μοναξιά των κτιρίων. Όλη η έρευνα για να ολοκληρωθεί αυτή η έκθεση βασίζεται σε υλικό που συγκέντρωσα ώστε να ανασυγκροτήσω ιστορικά και να προτείνω αισθητικά το πορτρέτο του Α. Πατρινού, την οντογραφία του και το πώς ένα σύγχρονο μουσείο έχει απολέσει τη μνήμη του χώρου που χρησιμοποιεί. Τι θα κάνω στη έκθεση; Κάνω τούτο, ερημώνω το σπίτι, το αδειάζω. Κάνω τούτο, τυφλώνω τα παράθυρά του με τσιμεντόλασπη. Κάνω τούτο, επαναλειτουργώ τις πόρτες της διακριτικότητας του σπιτιού σαν βράγχια της μνήμης που έχασε. Κάνω τούτο, ζητώ από τους επισκέπτες να συλήσουν το εγκαταλελειμμένο ταφικό σπίτι μιας ψυχής, συμβόλου του αστικού επιστητού.

Η Λουίζα πιστεύει πως με την εικαστική και την ηχητική παρέμβαση στο σπίτι «στη δίχως πόθο απουσία / στη γυμνή μοναξιά / στα σκαλοπάτια του θανάτου...» (Ελυάρ) προσπαθώ να οδηγήσω στο σήμερα της ζωής και του μέλλοντος, στα σημερινά παιδιά της Ελευσίνας που θα έχουν ενεργό ρόλο στη νοητή συνέχεια της έκθεσης, στα σπίτια τους, καθώς στο πέρας της έκθεσης θα δοθούν έργα, ως δάνεια, στα σπίτια των επισκετπών της έκθεσης.



ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ



Ο ΧΑΡΗΣ ΚΟΝΤΟΣΥΡΗΣ: Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη της Λέσβου το 1965. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Χατζίκου στην Αθήνα (1984-1987) και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα (1987-1993). Έχει συμμετάσχει στην 3η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών Μεσογειακών Χωρών στη Μπολώνια της Ιταλίας (1988), στο Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ (1991), στην Configura2 στην Ερφούρτη της Γερμανίας (1995), στο Φεστιβάλ Δρόμου στο Ισμίτ της Τουρκίας (2001), με εγκαταστάσεις του στο Μοναστήρι Φυρογίων της Σίφνου από το 1999 έως το 2001, στο Ίδρυμα Κυδωνιέως στην Άνδρο (2007) και στη Γκαλερί Λόλα Νικολάου στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Γιώργο Τσακίρη (2008). Το 2004 παρουσίασε το «Αθήνα-Πεκίνο» στην Αθήνα (σε συνεργασία με την Cheap), στην 26η Μπιενάλε του Σάο Πάολο της Βραζιλίας (2004) με Εθνική Επίτροπο την Ειρήνη Σαβαννή και στη 2η Διεθνή Μπιενάλε του Πεκίνου (2005). Το 2007 παρουσίασε την ατομική έκθεση «Adorno in Love» στην Globe Gallery, Newcastle της Αγγλίας και διοργάνωσε στην Αθήνα από κοινού με τους εικαστικούς Ζωή Παππά και Chirstian Rupp την εικαστική έκθεση «Trauma Queen». Το 2009 παρουσίασε την έκθεση «Ηλεκτρικό Σπίτι» στη Γκαλερί Ζουμπουλάκη στην Αθήνα και συμμετείχε στην 2η Μπιενάλε της Θεσσαλονίκης στην έκθεση «Πράξις: Προσωπικό=Πολιτικό» σε επιμέλεια Θοδωρή Μάρκογλου και Αρετής Λεοπούλου. Συνολικά, έχει πραγματοποιήσει 14 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2003 εξέδωσε το βιβλίο του «Έσοπτρο» από τις εκδόσεις futura. Από το 2007 διδάσκει στο Τμήμα Πλαστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και το 2010 εκλέχθηκε Επίκουρος Καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (Φλώρινα).

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΡΦΑΡΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ: Για την ανάπτυξη λειτουργικής πολιτισμικής αποψής 21.04.2010

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=54799

ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr


ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ: Για την ανάπτυξη λειτουργικής πολιτισμικής αποχής

21.04.2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ.

Η ΣΕΛΙΔΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΚΕΛΥΦΟΣ ΛΟΓΟΥ – ΟΡΑΜΑΤΟΣ - ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ-ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΔΡΑ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.

ΟΙ ‘ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΕΣ ‘ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ.

ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr







ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΡΦΑΡΑΣ



Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το δημιουργό και την έμπνευσή του



Η Χαρακτική είναι καλλιτεχνική έκφραση στην οποία συμμετέχουν με όλες τις δυνάμεις τους το πνεύμα και το χέρι, η έμπνευση και η μαστοριά.





ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ Ο καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών στην έδρα της χαρακτικής Μιχάλης Αρφαράς, μύστης και μέγιστος αλχημιστής της τέχνης του, αναλύει την περιπέτεια της εικόνας, από τις τεχνικές της εκτυπωτικής μήτρας [χειροποίητης ή ψηφιακής χάραξης] έως την έντυπη μορφή της, από την εγκατάσταση της στο χώρο έως τον πειραματικό κινηματογράφο .



Στο έργο του διακρίνω τη γνώση των μεθόδων και τεχνικών από τις ασιατικές εκτυπωτικές λύσεις του 6ου μ.Χ. αιώνα έως τις δυνατότητες των ψηφιακών μέσων και των νέων τεχνολογιών.



Οι πληροφορίες του μετασχηματίζονται δια μέσου του ψυχισμού του σε έργο ιδιαζόντως προσωπικό.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΡΦΑΡΑΣ Εάν με ρωτούσε κάποιος να του περιγράψω τον καλλιτεχνικό μου χαρακτήρα, θα του απαντούσα ότι, «ο Αρφαράς είναι αναμφισβήτητα ένας σύγχρονος πειραματικός καλλιτέχνης με βαθιά ελληνικές ρίζες». Όσο πρωτοποριακά και αν είναι τα έργα μου, είναι άμεσα επηρεασμένα από τη βυζαντινή αντίληψη της δισδιάστατης και αυτόφωτης εικόνας, με κυρίαρχο θέμα την ανθρώπινη φιγούρα. Αυτό έχει άμεση σχέση με τη βιογραφία μου. Αν και γεννήθηκα στην Αθήνα, πέρασα τα παιδικά και νεανικά μου χρόνια στην επαρχία. Εκεί, σ’ έναν κόσμο εικαστικά φτωχό και αργότερα καταπιεσμένο από τη δικτατορία, είχα ελάχιστες καλλιτεχνικές εμπειρίες. Ο κόσμος των εικόνων που τότε ήλθα σε επαφή ήταν, εκτός από τα εικονογραφημένα σχολικά βιβλία, οι εκκλησιαστικές αγιογραφίες και ο κόσμος του θεάτρου σκιών. Σαν παιδί είχα την τύχη να ζήσω παραστάσεις από σχεδόν όλους τους μεγάλους καραγκιοζοπαίχτες που γύριζαν τότε με τούς θιάσους τους τις πόλεις. Εκεί ίσως να βρίσκεται και η ρίζα της μετέπειτα πολύχρονης ενασχόλησης μου με τον πειραματικό κινηματογράφο κινουμένων σχεδίων (animation).



Τον πλέον σπουδαίο ρόλο στην καλλιτεχνική μου εξέλιξη έπαιξαν αναμφισβήτητα οι σπουδές μου στη Γερμανία. Αυτές μου χάρισαν μία σοβαρή, πολύπλευρη εικαστική παιδεία, αλλά και τη συνειδητοποίηση και σταθεροποίηση τής μέχρι τότε υποθάλπουσας ελληνικότητας της οπτικής μου μνήμης. Η μακρόχρονη δημιουργική μου περίοδος στο εξωτερικό συνετέλεσε στη δημιουργία ενός έργου με βαθιά, διαχρονική ελληνικότητα, απαλλαγμένη από κάθε είδους λαϊκισμούς και διακοσμητικές ελαφρότητες. H συνεχής έρευνα του κόσμου της τέχνης και των πολυδιάστατων εκφραστικών δυνατοτήτων του αποτέλεσε την αφετηρία παράλληλης ενασχόλησης μου με την χαρακτική, τη ζωγραφική, τις πλαστικές τέχνες και τον κινηματογράφο. Είναι γνωστό ότι, η εικαστική έκφραση μορφοποιείται ανέκαθεν στις τρεις διαστάσεις. Ο 20ος αιώνας όμως προσέθεσε σε αυτές τη χρονική διάσταση και τον ήχο. Λογικό είναι λοιπόν ένας σύγχρονος εικαστικός καλλιτέχνης να δημιουργεί έργα που εμπεριέχουν όλες αυτές τις διαστάσεις. Στην περίπτωση της δικής μου εξέλιξης, βασικό ρόλο έπαιξε η εκτυπωτική μήτρα της χαρακτικής, η οποία είναι ένα τρισδιάστατο, ανάγλυφο συνήθως μεταλλικό ή ξύλινο αντικείμενο. Χρησιμοποιώντας λοιπόν τις μήτρες, εκτός από την εκτύπωση δισδιάστατων έργων, σαν υλικό στη δημιουργία τρισδιάστατων αντικειμένων, επέκτεινα την καλλιτεχνική μου έκφραση σε τρισδιάστατες φιγούρες - εγκαταστάσεις. Στη συνέχεια, τα χαρακτικά σε συνδυασμό με τις τρισδιάστατες φιγούρες δημιουργούν τους βασικούς συντελεστές του πειραματικού μου κινηματογράφου(animation film). Πιστεύω ότι, η πολυμορφία του εικαστικού μου έργου προσφέρει στο θεατή – μελετητή του μία αισθητική απόλαυση που συμπεριλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος των αισθήσεων του, αλλά παράλληλα προϋποθέτει την ύπαρξη σοβαρής εικαστικής παιδείας. Αυτή ακριβώς η προϋπόθεση ύπαρξης μίας ειδικευμένης εικαστικής παιδείας για την κατανόηση της χαρακτικής τέχνης, αλλά και ο εκφραστικός πλούτος της αποτέλεσε για εμένα την αφετηρία ενασχόλησης μου με αυτή και την ιδιαίτερη χρήση των τεχνικών της. Η Χαρακτική είναι μία καλλιτεχνική έκφραση στην οποία συμμετέχουν με όλες τις δυνάμεις τους το πνεύμα και το χέρι, η έμπνευση και η μαστοριά. Γι’ αυτό το τελικό καλλιτεχνικό προϊόν είναι τόσο ευαίσθητο στις ραγδαίες εξελίξεις της τέχνης και της τεχνολογίας. Έτσι, ο όρος Χαρακτικό έχει ξεπεράσει σήμερα την κυριολεκτική σημασία του και περιλαμβάνει κάθε πρωτότυπο έντυπο καλλιτεχνικό έργο, τυπωμένο από μήτρες που δημιουργεί ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Στην καλλιτεχνική ξυλογραφία και χαλκογραφία υπήρχε πράγματι χάραξη με εργαλεία ή οξέα. Ήδη όμως η λιθογραφία άρχισε με την εμφάνισή της να εισάγει αλλαγές στην αντίληψη της χαρακτικής, τις οποίες συνέχισε η μεταξοτυπία. Αν αυτά συνέβαιναν στην εποχή των παραδοσιακών τεχνικών, φαντασθείτε τι συμβαίνει σήμερα, στην εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ορισμένες αξίες όμως είναι διαχρονικές και αχειραγώγητες από τις τεχνολογικές εξελίξεις. Βεβαίως, το μέσο ορίζει την καλλιτεχνική έκφραση. Αυτό άλλωστε έκανε η λιθογραφία, η οποία εμφάνισε πιο ζωγραφική τη ματιά των χαρακτών ή η μεταξοτυπία, η οποία παρουσίασε πολύχρωμη την έμπνευσή τους. Και οι ηλεκτρονικές μέθοδοι πιστεύω ότι με τη σειρά τους εμπλουτίζουν την χαρακτική εικόνα με τις πολυδιάστατες εκφραστικές δυνατότητες που διαθέτουν. Όμως τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το δημιουργό και την έμπνευσή του. Η συμμετοχή του στο χαρακτικό γίγνεσθαι αποτελεί το μέτρο που καθορίζει το βαθμό αυθεντικότητας του έργου του. Σε αυτή την αυθεντική και γνήσια βάση κτίζεται η καλλιτεχνική αξία του έργου. Ο όρος Χαρακτικό παραπέμπει σήμερα στην έντυπη εικαστική εικόνα, την οποία εμπνεύσθηκε και τύπωσε ο καλλιτέχνης από κάθε είδους εκτυπώσιμες μήτρες που δημιούργησε ο ίδιος. Για τη δημιουργία ενός έντυπου έργου χρησιμοποιώ συνδυασμούς τεχνικών, κάτι που μου χαρίζει εικόνες μεγάλης αισθητικής έντασης και νοηματικού βάθους. Συχνά σε μία χαρακτική μου σύνθεση συνυπάρχουν η χαλκογραφία με τη λιθογραφία και την ξυλογραφία πλαισιωμένες από έγχρωμα μεταξοτυπικά ή ηλεκτρονικά τυπωμένα στοιχεία (όπως φωτογραφίες, έγχρωμα γραφιστικά...). Το τελικό αποτέλεσμα της εικαστικής μου έρευνας είναι κύκλοι έργων, οι οποίοι ενσωματώνουν χαρακτική, ζωγραφική, γλυπτική και φιλμ. Η αθηναϊκή γκαλερί FIZZ (11 Φεβρουαρίου – 6 Μαρτίου 2010) παρουσιάζει σε μία ατομική έκθεση τον κύκλο έργων μου με τον τίτλο «ΚΟΥΚΛΟΤΟΠΟΣ». Η έκθεση βασίζεται στο ομώνυμο πειραματικό φιλμ, που κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα προβάλλεται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο της γκαλερί. Τα έργα της έκθεσης είναι αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στο γύρισμα του φιλμ και έχουν άμεση αισθητική σχέση, ή εμπνεύσθηκαν από αυτό. Όλη η έκθεση είναι μία σύνθεση από χαρακτικά, ζωγραφικά έργα και τρισδιάστατες φιγούρες διαφόρων υλικών στο χώρο. Το φιλμ «ΚΟΥΚΛΟΤΟΠΟΣ» είναι ένα ηχηρό grafiti στο χρόνο, ένας ξέφρενος χείμαρρος εικόνων πλαισιωμένων με τους ηλεκτρονικούς ήχους του Στέφανου Βασιλειάδη. Το φιλμ «ΚΟΥΚΛΟΤΟΠΟΣ» είναι συγχρόνως μία κραυγή αγωνίας του σύγχρονου ανθρώπου που ζει καθημερινά την ισοπέδωση των πνευματικών αξιών και την εκμηδένιση της προσωπικότητάς του στις μεγαλουπόλεις του 21ου αιώνα.





Μιχάλης Αρφαράς

Δήμητρα Ερμείδου ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ: Για την ανάπτυξη λειτουργικής πολιτισμικής άποψης17.04.2010

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=54739

ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr


ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ: Για την ανάπτυξη λειτουργικής πολιτισμικής άποψης

17.04.2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ.

Η ΣΕΛΙΔΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΚΕΛΥΦΟΣ ΛΟΓΟΥ – ΟΡΑΜΑΤΟΣ - ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ-ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΔΡΑ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.

ΟΙ ‘ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΕΣ ‘ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ.

ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr







Τα ασήμαντα παίρνουν ζωή γίνονται σύμβολα



Θέλω να ανακαλύπτω σκέψεις που συνειδητά οι άνθρωποι απωθούν λόγω κοινωνικών συμβάσεων, φόβους, αδιέξοδα, ακόμα και τη σχέση με το ίδιο τους το σώμα.



ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ Στο ψηφιακό μοντάζ η Δήμητρα Ερμείδου σκηνοθετεί με κινηματογραφική ματιά το ποιητικό και αλληγορικό της ταξίδι. Η μοναξιά του ενήλικα που αρνείται να δει το μέλλον. Η μοναξιά διαμέσου της οπτικής μνήμης και των δραματικών συμβάντων. Το ηθικό ανάστημα του Άμλετ ως ανδρείκελο, τώρα σμικραίνει από δαιδαλώδεις διαδρόμους εχθρικού περιβάλλοντος. Η καλλιτεχνική δημιουργία για την Δήμητρα Ερμείδου είναι κατάσταση ψυχής. Το έργο της ως τραύμα – μνήμη, ως οπτασία – μνήμη, ως σκιά αυτοψυχανάλυσης συνομιλεί με τους Ντοστογιέφσκι, Τόμας Μάν, Κάφκα και πάντα σε έναν ανοικτό διάλογο με το «Στάλκερ» και τη «Νοσταλγία» του Ταρκόφσκι.

Δήμητρα Ερμεiδου Στη δουλειά μου χρησιμοποιώ κυρίως το μέσο της φωτογραφίας, σε συνδυασμό με τις τεχνολογικές δυνατότητες του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η φωτογραφική πρακτική εστιάζεται για μένα με αυτό τον τρόπο όχι τόσο στην καθιερωμένη αντικειμενική - καταγραφική της διάσταση, αλλά σε μια νέα όψη της, υποκειμενική και εικονική. Ενισχύω συνειδητά αυτή την κατεύθυνση χρησιμοποιώντας τα ψηφιακά εργαλεία, ώστε να φτάσω σε ένα αποτέλεσμα που δεν αποτελεί πια μία αντιγραφή της πραγματικότητας, αλλά μία ανασύνθεση του ορατού που τείνει προς το φανταστικό. Με ενδιαφέρει αυτή η προσέγγιση, γιατί αξιοποιεί τις λειτουργίες της ψευδαίσθησης και των δεύτερων αναγνώσεων της εικόνας.





Πιστεύω πως σε ένα κόσμο που διαμορφώνεται όλο και περισσότερο από την τεχνολογία, οι σχέσεις πραγματικού και εικονικού έχουν αλλάξει κι αυτό με απασχολεί ιδιαίτερα στο έργο μου. Η καθημερινότητα των εξελιγμένων κοινωνιών χαρακτηρίζεται από μια αυξανόμενη φυγή προς το άυλο, προς τις εξομοιωμένες εμπειρίες και τις εικονικές ταυτότητες, με την κυριαρχία της πληροφορικής και των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Όπως αναφέρει ο Jean Baudrillard, «η ίδια η πραγματικότητα τείνει αβέβαια προς τον υπερρεαλισμό, προς μία σχολαστική αναπαραγωγή του πραγματικού, που με την σειρά της λειτουργεί εντελώς μέσα στο χώρο της προσομοίωσης». Η πραγματικότητα αλλάζει κατά μεγάλο βαθμό μέσα από τη γλώσσα της εικόνας - και της πληθώρας των εικόνων, που δεν αντιμετωπίζουμε άλλωστε πια ως αληθινές. Αυτό αποτελεί μια βασική φιλοσοφική εκκίνηση για τη δουλειά μου.



Η αλλαγή στις αντιληπτικές διαδικασίες, στη σύγχρονη ταυτότητα και ψυχολογία του ανθρώπου, είναι ένα πεδίο έρευνας μου. Με γοητεύουν οι μετέωρες ψυχολογικές καταστάσεις και οι δυσδιάκριτοι μηχανισμοί που σχηματίζουν την προσωπικότητα του ατόμου. Ένα από τα ζητήματα που με έχουν απασχολήσει είναι η μετάβαση από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας στην ενηλικίωση και η αντίστοιχη μεταφορά από ένα κόσμο φαντασίας σε μια σκληρή πραγματικότητα. Κάποια πεδία που έχω επίσης εξερευνήσει εστιάζουν στη σχέση του ατόμου με την πίστη, στη σχέση του με το χτες και το σήμερα, με την ιστορία και την προσωπική του ιστορία.



Τείνω να εισάγω τους «πρωταγωνιστές» μου σε διαδικασίες μεταμόρφωσης, ψάχνοντας μέσα από την εικόνα τους που καταστρέφεται και αναδομείται, μία πιο εσωτερική τους αλήθεια. Τελικά καταλήγω μάλλον να τσαλακώνω το ωραίο τους προφίλ, για να βγάλω στην επιφάνεια πιο σκοτεινές πλευρές. Θέλω να ανακαλύπτω έτσι σκέψεις που συνειδητά οι άνθρωποι απωθούν λόγω κοινωνικών συμβάσεων, φόβους, αδιέξοδα, ακόμα και τη σχέση με το ίδιο τους το σώμα.



Ο τόπος, με την έννοια της αντίληψης του ανθρώπου για το περιβάλλον του, είναι ένα ακόμα μεγάλο μου ενδιαφέρον. Τον χρησιμοποιώ στο έργο μου με μια ευρύτερη έννοια, που περιλαμβάνει τόσο τη φύση όσο και τους εσωτερικούς χώρους. Με απασχολεί ο τρόπος με τον οποίο η σχέση του ανθρώπου με αυτόν αλλάζει με την πάροδο του χρόνου. Η αλόγιστη εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση τόπων με ιστορική ή συναισθηματική αξία, είναι η μια πλευρά αυτού του θέματος, η εκ νέου και αμετάκλητη νοηματοδότηση τους, η άλλη.



Κι εδώ, ενώ παίρνω αρχικά στοιχεία από υπαρκτά τοπία, αποδίδω αυτό που η τεχνολογική πρόοδος επιφέρει: μη-τόπους, ρεαλιστικές ψευδαισθήσεις ουτοπίας και υποθετικά περιβάλλοντα. Είναι ένας τρόπος να δημιουργήσω νέες συνδέσεις σε ένα διασπασμένο, χαοτικό κόσμο. Στα έργα μου οι χρονικοί, φυσικοί και πολιτισμικοί τόποι συγκρούονται και αναθεωρούνται. Οι χώροι που προκύπτουν μπορούν να χαρακτηριστούν ως αμφίσημοι, μεταβατικοί, λαβυρινθώδεις, ή σε κάποιες περιπτώσεις, αφαιρετικοί, με έντονα εσωτερική ή μεταφυσική διάσταση. Με ενδιαφέρουν οι επιπτώσεις στο θεατή και η συναισθηματική του αντίδραση σε αυτούς.



Το να ανακαλύπτω μεγαλύτερα νοήματα σε «συνηθισμένα» πράγματα είναι μια πρόκληση που με κινητοποιεί δημιουργικά. Χρησιμοποιώ συχνά απλές λήψεις - καταγραφές που κάνω, από χώρους και καθημερινά αντικείμενα. Τα «ασήμαντα» πράγματα που αποσπώ από το προβλεπόμενο περιβάλλον τους, παίρνουν ζωή μέσα από νέα πλέγματα σχέσεων, εντάσσονται στην ιστορία μου και ανάγονται σε σύμβολα. Συχνά εισάγω αντιθετικές σχέσεις, όπως χτες και σήμερα, πραγματικό και ψεύτικο, τάξη και χάος, λογικό και παράλογο, προκειμένου να πω αυτό που θέλω.



Η αμφισημία της εικόνας, η αμφισβήτηση και οι υπαινιγμοί για το μη ορατό φορτίζουν για μένα μια κλίμακα, που εκτείνεται από το σατυρικό ως το τραγικό. Βλέπω τα έργα μου είτε ως οπτικές μεταφορές για συναισθήματα, ή ως προσωπική ερμηνεία de facto καταστάσεων. Πίσω από όλα υπάρχει ένα μήνυμα, που μέσα από το συμβολισμό και την αφήγηση, αναζητά να φτάσει μέχρι το θεατή.



Η εξερεύνηση μιας κρυμμένης ή ευρύτερης αλήθειας είναι το νήμα που συνδέει όλα μου τα έργα. Είναι παράξενο: όσο περισσότερο δουλεύω τις εικόνες μου, προσθέτοντας και χτίζοντας πάνω στο αληθινό της αρχικής λήψης, τόσο νιώθω ότι αφαιρώ φλούδες πραγματικότητας, σκαλίζοντας την επιφάνεια για να βρω την ουσία. Ψάχνω τελικά το νόημα πίσω από τα πράγματα, την ιστορία πίσω από τις εικόνες, τις λειτουργίες της ζωής, τροφοδοτούμενη από μια αίσθηση βαθιάς σύνδεσης - και μια μάλλον πολύ μεγάλη περιέργεια.



Δήμητρα Ερμείδου

ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΦΙΛΗΣ: Η εικαστικός Ευτυχία Τζανετουλάκου μιλάει αποκλειστικά στο ΧΡΟΝΟ για τη βιντεοτέχνη στο διαδίκτυο 06.03.2010

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=53551

ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΕΝΑ ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΟ ΧΑΡΤΙ ΣΤO FACEBOOK;


Η εικαστικός Ευτυχία Τζανετουλάκου μιλάει αποκλειστικά στο ΧΡΟΝΟ για τη βιντεοτέχνη στο διαδίκτυο

06.03.2010

• θέλω να μείνω στην προσπάθεια που κάνει το άτομο να νικήσει τον εγωισμό του, να συμφιλιωθεί με το σώμα του και την καινούργια πραγματικότητα του



• Στο Facebook είδα έναν κόσμο να διψάει για επικοινωνία, έτοιμος να μοιραστεί τη φιλία του, τα συναισθήματα του...







ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΦΙΛΗΣ:Το facebook είναι εφαρμογή στην οποία οι χρήστες μπορούν να αλληλεπιδρούν με φίλους τους. Οι χρήστες είναι μια γενιά που μεγάλωσε με τους υπολογιστές και το internet ως κομμάτι της καθημερινής τους ζωής.

Στο facebook συνάντησα την Ευτυχία Τζανετουλάκου, εκεί στην ανατροπή των αισθητικών δεδομένων, σε άυλο κοινό χώρο που ξεπερνά τη μοναχικότητα.

Η Ευτυχία Τζανετουλακου οργανώνει τα υλικά της στην πλατφόρμα, μνήμη – διαλεκτικός ψηφιακός πολιτισμός – κοινωνία της πληροφορίας, οδηγούμενη από την ποιητική του ενστίκτου και τη σοφία της καρδιάς. Δώρα και προίκα της μάνας φύσης. Αυτά δρομολογεί ευφυώς διάμεσου της συνείδησης και της ιδεολογικής της τοποθέτησης σε έργο άυλο. Μη εμπορικό, επικοινωνιακό,

Η Eutuxia Tzanetoulakou εκθέτει βίντεο στο δίκτυο και η μόνη της αμοιβή είναι ένα likes this ή ένα σχόλιο



ΕΥΤΥΧΙΑ E. ΤΖΑΝΕΤΟΥΛΑΚΟΥ: Το έργο μου ξεκίνησε με την παραδοσιακή ζωγραφική, εικονογραφώντας σε χαρτί, τέμπερες και πινέλα, μετέπειτα όμως, ερχόμενη σε επαφή (θέλοντας και μη), λόγω εργασίας με τα τεχνολογικά μέσα, αποφάσισα ότι το ψηφιακό περιβάλλον με ικανοποιούσε περισσότερο στο να εκφραστώ εικαστικά.

Δεν μπορώ να πω ότι οι αντιδράσεις που είχα ήταν θετικές από τον εργασιακό μου χώρο. Το λιγότερο που λέγανε για την εικονογράφηση, σαν το πινέλο δεν είναι.

Και εκεί είναι που υπάρχει παγίδα, πινέλο ή ποντίκι, χειροποίητη εικονογράφηση ή ψηφιακό. Προφανώς εδώ συγκρινόταν η αξία του έργου και η τιμή του.

Ευτυχώς για μένα οι συνθήκες άλλαξαν για κάποιο λόγο και πήγα μακρύτερα. Όσο δεν το έβλεπαν οι άλλοι και παρέμενα σ’ αυτό, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, ήμουν στο μηδέν.

Είναι διαφορετικό να λες: άκουσε, θέλω να ακούσεις, υπάρχει τρόπος να ξανακούσεις. Και διαφορετικό όταν η σειρά των προτάσεων είναι αντίστροφη. Και οι περισσότεροι διαλέγουν το πρώτο, εξαιτίας της άρνησης να αποδεχτούν την καινούργια κατάσταση.

Η δύναμη όμως, του να θες να απεικονίσεις τις σκέψεις σου, τα αισθήματα και το πάθος, δεν αλλάζει με κανένα τρόπο. Σβήνει τέτοιου είδους διλήμματα και το φόβο της απογοήτευσης. Όταν συνέβηκε αυτό άρχισα να ψάχνω εναλλακτικές λύσεις.

Το βήμα ήταν απλό, από την παραδοσιακή εικονογράφηση στην εικονική πραγματικότητα.

Τεχνικά αναπτύσσεται διαρκώς και πιστεύω πως είναι συμπλήρωμα μιας παράδοσης σεβάσμιας.

Το τελικό έργο είναι ίδιο, το πάθος και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Αλλάζει ο χώρος, γίνεται ψηφιακός ή εκτυπώσιμος, ο χρόνος δημιουργίας παύει να υφίσταται και μένεις στη σκέψη, η απόσταση που θα το μοιραστείς μικραίνει.

Ένα πλεονέκτημα είναι ότι δεν δρας ποια μοναχικά, υπάρχει η δυνατότητα συνένωσης, διαφορετικών τεχνών και ειδικοτήτων, που ο καθένας καταθέτει τη γνώση του και το δικό του πειραματισμό. Σημαντικό να βλέπεις ανθρώπους να συνεργάζονται χωρίς εγωισμό.

Αν μου έπαιρναν την εικονική πραγματικότητα και μου έδιναν έναν παραδοσιακό τρόπο έκφρασης, θα έβγαινε κάτι όμορφο, αλλά χωρίς ουσία. Η δυνατότητα που σου δίνει το μηχάνημα είναι η ταχύτητα, έτσι παραμένεις στην ψυχή αυτού που φτιάχνεις και δεν αποσπάσαι από τίποτα άλλο.

Όσον αφορά το περιεχόμενο των έργων μου, οφείλω να ομολογήσω ότι είναι κάπως παράξενο.

Η ιδέα αρχικά ήταν, το να βγάζω εικόνες μέσα από τα ίδια τα αντικείμενα, όπως τσαλακωμένα χαρτιά μεταφέροντας τα στον υπολογιστή.

Τι έχει να πει το τσαλακωμένο χαρτί; Πιστεύω πολλά. Τσαλακωμένο καραβάκι διπλωμένο, όπως αυτά που φτιάχνουμε στα παιδιά και ξεκινάνε ένα ταξίδι.

Μπήκα στον κόσμο του και με άφησε να το πλάσω μέσα από τον τραυματισμό του, να το αγγίξω, να βγάλω τις σκέψεις μου και τις σκέψεις του, χωρίς το photoshop δεν θα το έκανα ποτέ.



Δουλεύοντας επί 4 χρόνια με ευπαθής ομάδες, ακούγοντας από φίλους και γνωστούς για ιατρικά θέματα που τους απασχολούσαν, και δικής μου προσωπικής εμπειρίας άρχισα να βλέπω τις ανησυχίες το φόβο και την αγωνία που υπάρχει γύρω μας.

Αυτό κάπως είναι στενάχωρο, αλλά δεν θέλω να μείνω στο πρόβλημα, αλλά στην προσπάθεια που κάνει το ίδιο το άτομο να νικήσει τον εγωισμό του, να συμφιλιωθεί με το σώμα του και την καινούργια πραγματικότητα του. Αν αναλογιστεί κανείς ότι τα μοντέλα που δίνονται στην κοινωνία μας και ή προσπάθεια να μοιάζουμε, σε κάτι που δεν ήμαστε, αυτό από μόνο του είναι φθορά, και όταν δεν πληρούμε τις προϋποθέσεις αισθανόμαστε μειονεκτικά και ανασφαλής. Πόσο μάλλον όταν προκύπτουν θέματα υγείας και καλείσαι να τα ξεπεράσεις. Ένας αγώνας δρόμου που πας να φτάσεις στο τέρμα αλλά μένεις λίγο πίσω.

Έχοντας, αρκετό ιατρικό υλικό από μαγνητική τομογραφία, και ακτινογραφία πέρασα σε δεύτερο στάδιο με τελικό αποτέλεσμα, το πάσχον σώμα.

Παρατηρώντας μια μαγνητική τομογραφία, έβγαιναν εικόνες.

Ο συνδυασμός της με μια φωτογραφία ατόμου και την κίνηση (animation) αρχίζει, να φανερώνει την αγωνία και τον ψυχισμό του κάθε ανθρώπου, όπως και την αποδοχή του προβλήματος του μέσα στην καθημερινότητα του. Από τις δύσκολες στιγμές τουλάχιστον, θα μπορούσε κανείς να δει το θετικό της υπόθεσης, ποιο είναι το νόημα και το σημαντικό στη ζωή του.

Ο υπόλοιπος κόσμος; Τα δικά του συναισθήματα; Ποιά είναι, τη θέση παίρνει σ’ αυτό;

Όταν τα έργα είναι ψηφιακά, είναι επόμενο, η έκθεση και η μετάδοση τους διαμέσου του Internet να μην έχουν ποιοτικές απώλειες και να φτάνει καθαρό όπως πραγματικά είναι.

Ερχόμενη στο χώρο του Facebook είδα έναν κόσμο να διψάει για επικοινωνία, και έτοιμος να μοιραστεί τη φιλία του, τα συναισθήματα του, να μιλήσει και να μοιραστώ όλο αυτό μαζί του.

Ειλικρινά έμεινα έκπληκτη από τη συμμετοχή, την ανταπόκριση των φίλων, τα θετικά σχόλια και τα κλικαρίσματα.

Α ναι! Μην το ξεχάσω και την ανησυχία επίσης στενών φίλων το αν είμαι καλά η έχω κάτι με την ψυχολογία μου.

Το αμέσως επόμενο που μου έκανε εντύπωση είναι η ταχύτητα μετάδοσης της εικόνας, ασύλληπτο, σε 7 λεπτά από το ανέβασμα, ξεκίναγε και ο σχολιασμός της.

Η επικοινωνία είναι άμεση, το οποίο δεν το έχω συναντήσει πουθενά, ούτε σε έκθεση, ούτε σε site. Ως θεατής σε μια έκθεση, μπορεί να μην μίλαγα στον καλλιτέχνη, σε ένα site θα παρατηρούσα τα έργα και θα έφευγα.

Ο χώρος του Facebook αν χρησιμοποιηθεί σωστά, πιστεύω πως μπορεί να γίνει ένας ειλικρινής τόπος γνωριμιών και συναντήσεων, ανταλλαγής απόψεων και συνεργασιών.

Θα μου πει κανείς, γιατί ειλικρινής; Το θετικό στην υπόθεση, ο κάθε φίλος πίσω από την ασφάλεια της <<ανωνυμίας>> που του δίνει το διαδίκτυο, γίνεται πιο αυθόρμητος και ανοιχτός απέναντι στον άλλον και χωρίς ντροπή λέει αυτό που πιστεύει.

Δεν κάνει υποχωρήσεις ή στην τελική σε διαγράφει.



--------------------------------------------------------------------------------

Κώστας Ανανίδας ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ. 09.02.2010 ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=52682

ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ


ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ.

09.02.2010

Η ΣΤΗΛΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΚΕΛΥΦΟΣ ΛΟΓΟΥ – ΟΡΑΜΑΤΟΣ - ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ-ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΔΡΑ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.

ΟΙ “ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΕΣ” ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ.



Ο γλύπτης Κώστας Ανανίδας γράφει αποκλειστικά για τον ΧΡΟΝΟ και αποκαλύπτει τους ήρωες του.



Ο ήρωας μου αμφισβητεί, στοχάζεται, μάχεται!...



• Η τέχνη της γλυπτικής είναι από τη φύση της σιωπηλή

• Απεικονίζω τον άνθρωπο γυμνό απαλλαγμένο από ενδυματολογικές ταυτότητες που δίνουν εθνολογικό και πολιτισμικό χαρακτήρα



ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr







Το πλαστικό έργο του γλύπτη Κώστα Ανανίδα δεν το ανιχνεύω μέσα από την αντίστροφη πορεία της τέχνης, το τοποθετώ στο διάλογο του σήμερα και απέναντι στις εύκολες μεθόδους των προκλήσεων. Ο άνθρωπος αναπαρίσταται στην ιδεώδη του μορφή, ηρωικά. Ο λόγος των μορφών του με μεγάλη καθαρότητα παραμένει σε πλαστική συνομιλία και δεν υπηρετεί την ακατάσχετη συστηματοποιημένη φιλολογία και τις πρακτικές εύκολων εντυπωσιασμών...



- Στη γλυπτική μου φαίνεται καθαρά ότι ο πυρήνας των προσπαθειών μου στέκεται η ανθρώπινη μορφή, ενώ καθοριστικό ρόλο στην καλλιτεχνική μου δημιουργία διαδραματίζει η μελέτη εκ του φυσικού. Επιμένω σε μια μορφή τέχνης που δεν έχει αποκόψει τους δεσμούς της με την παράδοση. Η μαθητεία μου στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δάσκαλο τον Δημήτρη Καλαμάρα και η αγάπη μου για την Αρχαία Ελληνική Τέχνη είναι οι βασικές επιρροές στο έργο μου. Θεωρώ επίσης την διαθήκη του Ροντέν ως πολύτιμο πνευματικό εργαλείο για τους γλύπτες αλλά και τους φιλότεχνους.

Σε μία εποχή η οποία χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα και την τυποποίηση, το ενδιαφέρον για την παράδοση και τις κλασσικές αξίες της τέχνης είναι απαραίτητο ως αντίβαρο για την αισθητική ισορροπία μας.

Το σχέδιο είτε ως αυτόνομη μορφή έκφρασης είτε ως άσκηση είναι η βάση της εικαστικής δημιουργίας.

Η τέχνη της γλυπτικής είναι από την φύση της σιωπηλή. Εκφράζεται μέσα από την «ακινησία» της αδρανούς ύλης.

Η προσπάθεια για την «τελειότητα» της μορφής με απλά και ουσιαστικά μέσα είναι το ζητούμενο για τον καλλιτέχνη.



Προσπαθώ να διατυπώσω με καθαρότητα τις ιδέες μου και τις εντυπώσεις μου στο έργο ώστε να ελκύει τον μυημένο και απαιτητικό θεατή και να αγγίζει τον αμύητο. Ακόμα και οι πλαστικές αδυναμίες και ατέλειες να συμπεριλαμβάνονται με τρόπο ειλικρινή χωρίς επικαλύψεις.

Έννοιες όπως : Αρμονία, Μέτρο, Ρυθμός, ισορροπία όγκων ή σχημάτων υλοποιημένες με το σημείο, τη γραμμή και το επίπεδο προσδιορίζουν την ποιητική της εικόνας. Αυτές είναι και οι αναφορές που δημιουργούν τις προϋποθέσεις να ασκηθεί εμπεριστατωμένη κριτική και η δυνατότητα σύγκρισης στο εικαστικό έργο. Αλλιώς έχουμε μία αφηρημένη φιλολογική προσέγγιση.

…Από πλαστικής άποψης το ανθρώπινο σώμα είναι μια ανεξάντλητη πηγή οπτικών πληροφοριών. Νιώθω την ίδια χαρά στο πλάσιμο μιας στατικής και «άκαμπτης» φιγούρας αλλά και στη δυναμική των αντίρροπων κινήσεων και εντάσεων. Προσπαθώ να δίνω μνημειακό χαρακτήρα ακόμα και στα μικρής κλίμακας γλυπτά μου. Η γλυπτική πρέπει κατά κύριο λόγο να είναι χρηστική, να βρίσκει τη θέση της στο δημόσιο χώρο και να συνδιαλέγεται με τους αποδέκτες της. Ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας του έργου μου αποσκοπεί και σ’ αυτόν τον ρόλο.

Απεικονίζω τον άνθρωπο γυμνό απαλλαγμένο από ενδυματολογικές ταυτότητες που δίνουν εθνολογικό και πολιτισμικό χαρακτήρα. Το ηρωικό στοιχείο έχει να κάνει με τα αρχέτυπα σύμβολα. Ο ήρωας όπως τον αντιλαμβάνομαι (σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία) προσπαθεί να υπερβεί τον εαυτό του έχοντας γνώση των ορίων του. Δεν παγιδεύεται σε μεταφυσικές δοξασίες, αμφισβητεί, στοχάζεται και κυρίως μάχεται.]



Όσο πιο προσεκτικά παρατηρούμε την φύση και εμβαθύνουμε στις μορφές και στον πλούτο των εικόνων τόσο πιο καλά κατανοούμε αλλά και αισθανόμαστε δέος μπροστά στο έργο των σημαντικών δημιουργών της Αρχαιότητας και της Αναγέννησης. Πιστεύω ότι αυτή η ουμανιστική παράδοση είναι διαχρονική. Ως κληρονομιά μπορεί να αποτελεί έμπνευση αλλά και στήριγμα σε κάθε πνευματική αδυναμία του σύγχρονου καλλιτέχνη.





ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ

Ο Κώστας Ανανίδας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Διδάχτηκε σχέδιο και ζωγραφική στο προπαρασκευαστικό εργαστήριο του Βρασίδα Βλαχόπουλου. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας , Β’ εργαστήριο Γλυπτικής με δασκάλους τον Δ. Καλαμάρα και Β. Παπαïωάννου .

Διδάσκει σχέδιο και διακοσμητικές εφαρμογές στον Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό και Τεχνολογικό Όμιλο (ΑΚΤΟ, Art & Design

ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ

1983 Υποτροφία Ι.Κ.Υ. (3ος με σειρά επιτυχίας στις εισαγωγικές εξετάσεις).

1992-95 Υποτροφία Ι.Κ.Υ. εσωτερικού στη Γλυπτική.



ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ

2005 Β’ βραβείο στον πανελλήνιο καλλιτεχνικό διαγωνισμό για το μνημείο του Τύμβου στην Σαλαμίνα.

2005 Α’ και Γ’ βραβείο στον πανελλήνιο καλλιτεχνικό διαγωνισμό για το μνημείο ηρώων του Δήμου Σπάρτης.

2006 Γ’ βραβείο στον πανελλήνιο καλλιτεχνικό διαγωνισμό για το μνημείο ηρώων του Δήμου Αγρινίου.

2006 Γ’ βραβείο στον πανελλήνιο καλλιτεχνικό διαγωνισμό για το μνημείο μικρασιατικού Ελληνισμού του Δήμου Ανατολής (Ιωάννινα).



ΕΡΓΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

2002 Προτομή Νίκου Βερνίκου-Ευγενίδη , Αρτεμώνας, Σίφνος.

2002 Προτομή Ιωάννου Μέρλα , Αγ. Ανάργυροι , Αττική.

2004 Ανάγλυφο επιτοίχιο πορτραίτο Χαρίλαου Τρικούπη , σταθμός διοδίων

γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου.

2007 Μνημείο Ηρώων Δήμου Σπάρτης.

2008 Διεθνές Μνημείο για τη γυναίκα του ναυτικού , Γαλαξείδι.

2009 Φιλοτέχνησε το βραβείο «Νίκη», (Φίλοι του Athens Information Technology), Αθήνα.

Web site: www.ananidas.gr

Αυτή την περίοδο ο Κώστας Ανανίδας μαζί με τον Μιχάλη Αρφαρά εκθέτουν έργα τους στη γκαλερί ΕΚΦΡΑΣΗ Βαλαωρίτου 9, στην Αθήνα



--------------------------------------------------------------------------------

ΓΙΑΝΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ: Για την ανάπτυξη λειτουργικής πολιτισμικής άποψης 17.02.2010

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=52945
ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ


ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ: Για την ανάπτυξη λειτουργικής πολιτισμικής άποψης

17.02.2010

Η σελίδα λειτουργεί ως κέλυφος λόγου – οράματος – πρόθεσης και καταγραφής του χώρου – χρόνου που δρα ο σύγχρονος δημιουργός

Οι «συνδαιτυμόνες» αυτοπροσδιορίζονται και αποτελούν το όχημα υλοποίησης της ιδέας για ανοιχτό διάλογο







ΓΙΑΝΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η αγορά τέχνης είναι διεθνοποιημένη



Η πρόεδρος του πανελληνίου συνδέσμου αιθουσών τέχνης γράφει αποκλειστικά στο ΧΡΟΝΟ και αναλύει όλη τη φιλοσοφία του Art Athina.

ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ Δεν έχει κατακτηθεί η σχέση των αιθουσών τέχνης με τον καλλιτέχνη. Είναι γεμάτη αμφιβολίες, φόβους, ενδοιασμούς. Αόρατα συμβόλαια, ενοίκιο αίθουσας, υπέρογκα ποσοστά, οδηγούν τον νέο εικαστικό σε εναλλακτικούς χώρους έκφρασης ή στην απομόνωση.

Η οικονομική κρίση θυματοποίησε την τέχνη σε μια βίαιη απλοποίησή της με έργα ενίοτε άψυχα περιορισμένα στον ορίζοντα της αγοράς. Οι αίθουσες ΔΕΝ επέκτειναν τον ορίζοντα ΔΕΝ λειτούργησαν εκπαιδευτικά. ΔΕΝ διαμόρφωσαν τις προϋποθέσεις για μια πολιτιστική πολιτική που να εκφράζει τις καινούριες ιδέες.

Απέναντι τους και σε διάλογο για τα δικαιώματα του καλλιτέχνη, ΔΕΝ είναι δυστυχώς, Το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος [Ε. Ε. Τ. Ε], που καταρρέει σε συμπεριφορές, της προέδρου του, τύπου Εβίτα Περόν και στην αμηχανία 3-4 φοβισμένων περονίσκων-μελών του Δ.Σ. Από τα σχεδόν 6.500 μέλη μόνο τα 280 προσέρχονται να ψηφίσουν. Θεσμοί εν αταξία και απαξία που αποσπούν το δημόσιο χρήμα και τις συνδρομές των μελών τους για παράτες-εκθέσεις και αλλαγές αναπαυτικότερων πολυθρόνων και φούξια κουρτινών. ΚΑΜΑΡΙΛΑ …

Τελειώνοντας θα έλεγα, ότι η Art -Athina θα καταλήξει σε έμποροπανήγυρη εάν δεν οσμιστούν οι συμμετέχοντες την ανάγκη του νέου και όχι του εφήμερου. Η φουάρ δεν πρεπει να είναι ο καθρέπτης των όσων παρουσιάζουν στις αίθουσες τους. Όλο το χειμώνα καταρρέουμε περιμένοντας την Art–Athina να δούμε τέχνη… και κάποιες αίθουσες με την αγωνία του κέρδους μετακυλύουν τις τακτικές-πρακτικές τους εκεί.

Στο κείμενο της Γιάννας Γραμματοπούλου προέδρου Δ.Σ. του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αιθουσών Τέχνης (Π. Σ. Α. Τ.) που ακολουθεί ευδιάκριτη είναι η αγωνία από το 1987 έως και σήμερα «για την εξύψωση του κύρους και του έργου των αιθουσών τέχνης».





ΓΙΑΝΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΛΟΥ:Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αιθουσών Τέχνης ιδρύθηκε το 1987 για να αντιμετωπίσει προβλήματα του κλάδου. Κύριος στόχος ήταν και είναι η ενίσχυση και εξύψωση του κύρους και του έργου των αιθουσών τέχνης ενώ κύριο σκοπό έχει την με κάθε μέσο προώθηση και διάδοση των εικαστικών τεχνών και γενικά την ενίσχυση και δημιουργία ευνοϊκού κλίματος για την ανάπτυξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας μέσω των αιθουσών τέχνης. Από το 1990 ξεκίνησε η διερεύνηση των δυνατοτήτων για την διοργάνωση της ελληνικής φουάρ. Η πρώτη Αθηναϊκή φουάρ οργανώθηκε το 1993, με υπότιτλο «Συνάντηση Σύγχρονης Τέχνης». Ο οργανωτικός ιστός των φουάρ, που είχε χρησιμοποιηθεί σε άλλες χώρες, ήταν το σχήμα που υιοθέτησε η ελληνική φουάρ ενισχύοντας την πολιτιστική παράμετρο, ξεκινώντας έναν διάλογο επικοινωνίας με την ευρύτερη εικαστική κοινότητα.

Από το ξεκίνημά της, η Art-Athina είχε ως γνώμονα κι όραμα ν’ αναδείξει την ελληνική τέχνη και μέσα από τη συμμετοχή των διεθνών γκαλερί ν’ ανοίξει νέους δρόμους συνεργασίας και προβολής της. Ο στόχος της ενίσχυσης της φυσιογνωμίας μας στο εξωτερικό οφειλόταν στα αφιερώματα που κάθε χρόνο παρουσιάζονταν στο πλαίσιό της και αφορούσαν τη σύγχρονη τέχνη μιας ευρωπαϊκής χώρας. Γεγονός που βοήθησε στη συμμετοχή γκαλερί απ’ αυτές τις χώρες στην κεντρική έκθεση. Δόθηκε επίσης η δυνατότητα στους επισκέπτες να επικοινωνήσουν με τις εικαστικές προτάσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ενίσχυσε το διάλογο, ήταν και παραμένει μία πρόκληση για τους καλλιτέχνες μας.

Η αθηναϊκή art fair συνέχιζε την πορεία της, διευρύνοντας τις ελληνικές και ξένες συμμετοχές, τοποθετώντας έτσι και την Αθήνα στις πόλεις με δυναμική παρουσία στην τέχνη και πέτυχε με σωστή διοργάνωση να θεωρείται – παρ’ όλο το μικρό της μέγεθος – μία αξιόλογη φουάρ. Ξεκίνησε ως μια μικρή τοπική φουάρ με τη συμμετοχή περίπου είκοσι γκαλερί και τώρα είναι ένα διεθνές γεγονός που προσελκύει αίθουσες τέχνης του εξωτερικού, αλλά και επιμελητές, κριτικούς τέχνης και συλλέκτες διεθνούς κύρους.

Αναμφισβήτητα, αυτή η διοργάνωση αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για τα ελληνικά δεδομένα να συνυπάρξουν οι αίθουσες τέχνης στον ίδιο χώρο ώστε να πραγματοποιηθούν διεθνείς συνεργασίες καθώς και ανταλλαγή ιδεών και εικόνων. Οι Έλληνες καλλιτέχνες έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν επαφές και με το εξωτερικό, να συναντηθούν με γκαλερίστες και επιμελητές από όλο τον κόσμο. Να δημιουργηθεί ένα δίκτυο που θα ενδυναμώσει το διάλογο γύρω από τα ζητήματα της τέχνης, την ανταλλαγή ιδεών αλλά και τις πωλήσεις, μέσα από ένα πρόγραμμα αμοιβαίας φιλοξενίας ανθρώπων της τέχνης. Ταυτόχρονα βέβαια, δίνεται η δυνατότητα στο ελληνικό κοινό να γνωρίσει το έργο ξένων καλλιτεχνών. Μην ξεχνάμε ότι η αγορά τέχνης είναι πλέον διεθνοποιημένη. Ένας από τους σημαντικούς στόχους της Art-Athina είναι η ανάδειξη των νέων καλλιτεχνικών τάσεων και προβληματισμών για τη σύγχρονη τέχνη διεθνώς. Σκοπός είναι αφενός να ενημερώσει το ελληνικό κοινό για τις εξελίξεις στα εικαστικά δρώμενα και αφετέρου να ενεργοποιήσει διαύλους επικοινωνίας με το διεθνές περιβάλλον.

Οι γκαλερί που συμμετέχουν κάθε χρόνο είναι περίπου 70 και συνεχώς ο αριθμός των συμμετοχών μεγαλώνει. Είναι γεγονός ότι η ακτινοβολία της ελληνικής art fair χρόνο με το χρόνο αυξάνει και αυτό είναι αποτέλεσμα της αυστηρής επιλογής αιθουσών τέχνης από την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και της παρουσίασης σημαντικών παράλληλων εκδηλώσεων εικαστικού ενδιαφέροντος. Το 1993 που οργανώθηκε η έκθεση για πρώτη φορά δεν υπήρχαν θεσμοί που να προβάλλουν τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Συνεπώς, η ανάγκη για μια οργάνωση που θα προβάλει τους σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες ήταν επιτακτική. Η Art-Athina μετεξελίχθηκε σε μια διεθνή έκθεση κυρίως επειδή μας ενδιέφερε να προβάλλουμε τη σύγχρονη ελληνική τέχνη στο εξωτερικό, να ανοίξουμε τους ορίζοντες. Αναμφισβήτητα, αυτή η διοργάνωση αποτελεί μοναδική ευκαιρία. Οι Έλληνες καλλιτέχνες έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν επαφές και με το εξωτερικό, να συναντηθούν με γκαλερίστες και επιμελητές από όλο τον κόσμο. Ταυτόχρονα βέβαια, δίνεται η δυνατότητα στο ελληνικό κοινό να γνωρίσει το έργο ξένων καλλιτεχνών.

Το κοινό που επισκέπτεται την Art – Athina κάθε χρόνο αυξάνεται και αυτό σηματοδοτεί την επιτυχία της έκθεσης. Το πλέον σημαντικό δε, είναι ότι το κοινό της φουάρ δεν ταυτίζεται απαραίτητα με αυτό των γκαλερί. Ο κόσμος στην Ελλάδα συχνά διστάζει να πάει σε μια γκαλερί, εδώ το κοινό είναι πιο ευρύ. (ακόμα πολλοί νομίζουν ότι για να μπουν θα πρέπει να πληρώσουν εισιτήριο). Η Art-Athina δίνει τη δυνατότητα στον κόσμο να πάρει μια ολοκληρωμένη εικόνα των όσων συμβαίνουν στην ελληνική τέχνη σήμερα. O εκπαιδευτικός της ρόλος δεν αμφισβητείται. Οι παράλληλες εκδηλώσεις της είναι σημαντικές εκθέσεις και εκπαιδευτικές. Επίσης, γίνονται συζητήσεις στρογγυλής τράπεζας που είναι ανοιχτές στο κοινό.



Ο επισκέπτης της Art -Athina 2010 θα έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με πολλά artists’ books (βιβλία καλλιτεχνών) σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών, σε μια παράλληλη έκθεση που θα φιλοξενηθεί μέσα στη φουάρ. Κινητήρια δύναμη για την πρωτοβουλία υπήρξε η ιδιαίτερη θέση που κατέχουν τα βιβλία στην καλλιτεχνική δημιουργία και η συμπυκνωμένη αισθητική και εννοιολογική τους δύναμη. Η έκθεση Βιβλία Ελλήνων καλλιτεχνών: Σύγχρονες εικαστικές δημιουργίες, σε επιμέλεια της Μαρίας Α. Αγγελή, στοχεύει να ρίξει φως σε αυτήν την –άγνωστη ίσως σε πολλούς– πτυχή δημιουργίας των Ελλήνων εικαστικών δημιουργών, να συμβάλει στην ολοκληρωμένη εικόνα του έργου τους και να θέσει δυναμικά το βιβλίο Ελλήνων καλλιτεχνών στην αγορά της τέχνης.

Ανάμεσα στα ιδρύματα και τους οργανισμούς που θα φιλοξενηθούν στη φετινή φουάρ θα είναι και το Μουσείο Γιάννη Σπυρόπουλου με τα Έπαθλα Σπυρόπουλου που συνεχίζουν να απονέμονται κάθε χρόνο, σε νέους καλλιτέχνες έως 30 ετών. Θα παρουσιαστούν οι οκτώ καλλιτέχνες που τιμήθηκαν με βραβείο από το 2006 μέχρι σήμερα, ενώ παράλληλα θα μπορεί κανείς να δει πλούσιο φωτογραφικό υλικό από έργα όλων των καλλιτεχνών που έχουν βραβευτεί μέχρι σήμερα, όπως και υλικό από τις υπόλοιπες δραστηριότητες του μουσείου που φέτος γιορτάζει τα 20 χρόνια από την ίδρυσή του. Επίσης θα φιλοξενηθεί το νεοϊδρυθέν Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης που είναι εν μέρει μια συνέχεια της αίθουσας τέχνης Νέες Μορφές, η οποία μετά από 50 χρόνια προσφορά στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία μετατράπηκε σε ίδρυμα με σκοπό την καταγραφή της σύγχρονης ελληνικής τέχνης από το 1950 και μετά.





ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 24.03.2010

 http://www.xronos.gr/detail.php?ID=54026

ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ


ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ

24.03.2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ.

Η ΣΕΛΙΔΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΚΕΛΥΦΟΣ ΛΟΓΟΥ – ΟΡΑΜΑΤΟΣ - ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ-ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΔΡΑ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.

ΟΙ ‘ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΕΣ ‘ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ.







ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ



Να κοιτάς σκεπτόμενος,

με ευθύτητα, χωρίς πόζες



O εικαστικός Δημήτρης Σεβαστάκης καθηγητής στη σχολή αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, μιλά αποκλειστικά στο ΧΡΟΝΟ για την εικόνα και την πορεία της Τέχνης και της σκέψης από την εποχή του μεταπολέμου έως σήμερα.



ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ: Δεν είναι στρατευμένος σε γραφές και κινήματα, δεν ερευνά βρίσκει. Η τέχνη του δεν είναι τέχνη του παρελθόντος είναι ζωντανή. Στο έργο του διακρίνω την άρνηση της προκατασκευασμένης φόρμας και στα κείμενα - δοκίμια του, ως δραστηριότητα, την επέκταση του πλαστικού του έργου. όλα σε μια «ομοαίματη» σχέση. Η φόρμα - γραφή βρίσκει την προσωπική του αλήθεια και ποτέ δεν είναι υπαινικτική. Η καταγραφή, απόγνωση, ένταση των μορφών του, σε μια αόρατη συνομιλία με τον γενέθλιο τόπο του... Σάμος-σηματωρός.



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ Γεννήθηκα σε ένα Αριστερό σπίτι διανοουμένων, σ΄ έναν τόπο και μια εποχή που δεν άντεχε κανένα από τα δύο. Στη Σάμο του 1960. Ο πατέρας μου έγραψε μυθιστόρημα, θέατρο, ιστορικό δοκίμιο, πολιτεύτηκε με την Αριστερά, εξορίστηκε. Η μητέρα μου ήταν αστή, πολύγλωσσος, μορφωμένη και μόνη. Αυτή την πολλαπλή μοναξιά τους την έζησα κι εγώ. Μορφώθηκα με την μπάλα . Διάβασα μετά τα δεκαοκτώ (από αντίδραση στον πατέρα μου) , ζωγράφιζα με ένταση από τα εννέα (από αντίδραση προς όλους). Όμως γλύτωνα έτσι. Μου λείπουν τα χωράφια με το παχύ χόρτο, η φουρτούνα, οι γονείς μου. Δεν έχω σχεδόν τίποτα δικό τους, εκτός από μερικά χειρόγραφα ιστορίας του πατέρα μου και μερικά σημειώματα νουθεσίας της μάνας μου. Ευτυχώς είναι η Στέλλα, η κόρη μου, που με κρατάει με τους περισπασμούς και τις δύσκολες ερωτήσεις. Ο καθένας ανακαλεί στον τόπο του κάτι έκτακτο, κάποια κρίσιμη λεπτομέρεια μεγάλης σημασίας. Ο τόπος είναι ιδεολογική και συναισθηματική κατασκευή, μίγμα μνήμης και επιθυμίας. Αλλά ακριβώς γι αυτό, ο τόπος είναι η πιο σημαντική παράμετρος της εαυτότητας. Ανακεφαλαιώνει και τις θεμελιακές σου εικόνες και τα γλωσσικά μέσα για να τις εκφράσεις.



Δεν ξέρω γιατί όταν προσπαθώ να μιλήσω για τη δουλεία μου αναφέρομαι στο τόπο μου. Φαίνεται ότι με ιδρύουν και τα δύο ή μου γεννούν την ίδια αγωνία. Φυσικά ο μοναδικός δρόμος κατανόησης του έργου είναι το ίδιο το έργο. Δες με τόλμη . Όμως πρέπει να ανασυγκροτηθεί μια γλώσσα και κυρίως να ξανασυνάψουμε, θεατές και δημιουργοί, ισχυρούς ηθικούς δεσμούς. Ο καλλιτέχνης, μπορεί να σκηνοθετεί ή να ισχυρίζεται και να μην πραγματώνει καλλιτεχνικά. Ο θεατής, από την άλλη, μπορεί να παραπλανάται. Και οι δυο μπορούν να βρίσκονται σε ένα διαρκές «αλλού». Αυτό παράγει ένα είδος θρησκοληπτικής αντίληψης για το έργο. Το Καλό «Νέο» και το Κακό «Παλιό». Ο Μπρετόν ή ο Μάλεβιτς είναι παραδείγματα αυτής της ολοκληρωτικής αντίληψης και των μανιχαϊστικών διλημμάτων. Διαβάζεις κείμενά τους και τρομάζεις. Πολλοί δικοί μας, της μεταπολεμικής γενιάς, ο Κανιάρης ,ο Τσόκλης, ο Κεσσανλής κλπ με μια ανάλογη μανιχαϊστική κατασκευή, όρισαν μια πολύ στενή αντίληψη για το έργο. Το «καλό», μια επαρχιώτικη επανάληψη του μαίην στρημ και το «κακό», το αποκλίνον από την Παρισινή η Νεοϋορκέζικη κανονικότητα . Στην πραγματικότητα απονομιμοποίησαν την κριτική πολλαπλότητα και τους περίπλοκους κώδικες που μεταχειρίζεται η αλήθεια για να υποστασιοποιηθεί. Η επιμονή στη ζωγραφική και το βλέμμα, βαφτίστηκαν παρωχημένη, τριτοκοσμική θεώρηση. Βεβαίως μια χώρα με σκληρότατες εθνικές δοκιμασίες, εμφύλιο πόλεμο, πολιτικές εκτροπές, ίσως δεν μπορούσε να δημιουργήσει μια καλλιτεχνική ελίτ διαφορετική, πολιτισμικά πιο ψύχραιμη και πολύπλευρα μορφωμένη. Μια ελίτ που να μην καταλήξει ένα κρατικοδίαιτο και σε μεγάλο βαθμό, παρασιτικό μόρφωμα , καταπνίγοντας ακόμα και το ίδιο της το -συχνά- αναμφισβήτητο, ταλέντο. Η μεταπολεμική ελίτ είχε ανάγκη την φαντασιακή συγκρότηση ενός ιδανικού εαυτού, σε αντιδιαστολή με την πολιτική λασπουριά του μεταπολέμου.



Πολλοί δημιουργοί δεν είναι ευδιάκριτα μοντέρνοι και ρηξιακοί. Ο Χόπερ, ο Φρόϋντ, ο Σάδερλαντ, ο Χόκνευ ο Μπέικον, ο Τζιακομέτι , η Κόλβιτς, η Κάλο, ο Άουρμπαχ , ο Κήφερ κ.α. έχουν μεγάλη αντοχή και εκφραστικό βάθος-ο καθένας στην εποχή, στον τόπο και στο ιδίωμά του. Αυτή την πολιτισμική βιοποικιλότητα έγινε προσπάθεια να την εξαφανίσουν στην Ελλάδα. Σοβαροί καλλιτέχνες, είτε αδικήθηκαν, είτε εκτοπίστηκαν με μια βιαστική παρανάγνωση. Οι Δυτικοί, λόγιοι, μουσικοί, Ο Σαίνμπερκ, ο Στραβίνσκυ, ο Σοστακόβιτς, ο Μπάρτοκ, ο Σκαλκώτας κλπ με εξαιρετικά πολύπλοκες αρχιτεκτονικές στην μουσική τους, άγγιξαν το βάθος από άλλο δρόμο από ό,τι ο Βάιλ , ο Ντεσσάου, ο Άϊσλερ αλλά και ο Βαμβακάρης, οι δημώδεις παραδόσεις, ο Θεοδωράκης, ο Ξενάκης, ο Μαμαγκάκης κλπ. Αυτά τα εκπληκτικά παραπληρώματα –όχι οι ισοδυναμίες- έκτισαν τον μεγάλο μουσικό μας σύμπαν. Το ίδιο και στην ζωγραφική. Δίπλα σε μια περίπλοκη λόγια κατασκευή όπως του Μπρακ, αστράφτει ο Θεόφιλος. Παράλληλα με τον Λ. Φρόϋντ, υπάρχει ο Κανακάκις και ο Μυταράς. Δεν είναι ανταγωνιστικοί. Αυτά στην φτωχή και επαρχιώτικη ελληνική σκηνή, τα βιώσαμε (σήμερα ακόμα σκληρότερα) ως διλήμματα και όχι ως ενιαία περιουσία. Οι αποφάσεις στην ζωγραφική, πρέπει να προκύπτουν, όχι να εγκαθίστανται. Αυτό σε ανανεώνει και δημιουργεί ένα σκληρό πυρήνα στο έργο. Πρέπει να κοιτάς σκεπτόμενος, αλλά με ευθύτητα, χωρίς πόζες. Μέσα στην ζωγραφική δεν μπορείς να ποζάρεις ωραιοπαθής και επιδέξιος . Στην ζωγραφική μου λοιπόν, προσπαθώ να είμαι το έργο, όχι να το κάνω ερήμην μου. Η ζωγραφιά φεύγει διαρκώς και πρέπει να την σταματήσεις, να στερεωθεί σε μια κατάσταση που να σε στηρίζει και την επόμενη μέρα.



Στην ζωγραφική πρέπει να συγχωρείς, αλλά με αυστηρότητα. Να διορθώνεις πάλι και πάλι αλλά να μην απονεκρώνεις το έργο στην προσπάθεια να το ελέγξεις. Διάλεξε το κίνδυνο, ξύπνα και δυσφόρησε μπροστά του, θυμήσου τον Πατέρα, τον τόπο σου, αγάπησε άφοβα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος νομίζω . Είμαι πενήντα χρονών πρέπει να αφοσιώνομαι στα πράγματα, στην ζωγραφική . Με δαπάνη. Δεν έχω πολύ χρόνο. Φυσικά νιώθω τελείως μόνος και αβέβαιος. Είναι ένα είδος πολυτέλειας αυτή η αβεβαιότητα, αλλά την έχω κερδίσει. Η ζωγραφική είναι απόλυτη σαν πράξη, αρμόζει και θέτει. Δεν τίθεται. Αν η φόρμα δεν λέει κάτι- κάτι υποχρεωτικό και αμετάκλητο- αλλά μόνο δηλώνεται, τότε είναι απλώς επιλογή. Περιττεύει, κάθεται πάνω στα έργα, δεν εκρήγνυται από το εσωτερικό τους. Από τότε που έλυσα ορισμένα εκφραστικά προβλήματα με τα πρόσωπα και τις συνθέσεις του ζόφου–ένα θέμα φιλόδοξο αφού είναι τεκμηριωμένο από μέγιστους ζωγράφους -όλα τα άλλα θέματα τα βαριέμαι. Μπορεί και να γερνάω, επομένως να οδηγούμαι την περίσκεψη και την οικονομία.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ





ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr

ΗΛΙΑΣ ΧΑΡΙΣΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 31.03.2010

 http://www.xronos.gr/detail.php?ID=54214
ΠΡΟΤΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ art-act@tellas.gr


ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ

31.03.2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ.

Η ΣΕΛΙΔΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΚΕΛΥΦΟΣ ΛΟΓΟΥ – ΟΡΑΜΑΤΟΣ - ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ-ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΔΡΑ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.

ΟΙ ‘ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΕΣ ‘ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΟΧΗΜΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΓΙΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ.







ΗΛΙΑΣ ΧΑΡΙΣΗΣ

Η μνήμη φυλάει μόνο

το απόλυτα αναγκαίο



Ο εικαστικός Ηλίας Χαρίσης, που εκπροσώπησε τη χώρα μας στην πανευρωπαϊκή έκθεση του CERN, καταρρίπτει καθεστηκυίες αντιλήψεις και επισημαίνει τον εγκλωβισμό κριτικών και διανοητών που διακηρύσσουν το τέλος της ζωγραφικής.





ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ Το έργο του ζωγράφου Ηλία Χαρίση δεν είναι δημιούργημα ιδεών, δεν συμμερίζεται τη νοησιαρχία, το ισχυρό ενοραματικό ρεύμα της εποχής. 0λα στο έργο του σε ένα απαραίτητο ελάχιστο και στον παραμερισμό των συναρπαστικών αφηγήσεων, της περιγραφικότητας των εσωτερικών χωρών – συμβάντων. Η φιγούρα του επεισοδιακής υφής δραματικά φορτισμένη ως χαρακτήρας των Τσέχωφ, Τουργκένιεφ, Ντοστογιέφσκι απλά βουλιάζει στη συνείδηση της μοναξιάς μέσα στο τραγικό κενό που δημιουργεί η μεγάλη χειρονομία – γραφή του. Βουλιάζει στο αίσθημα της παροδικότητας, της ποίησης, των λεπτών διαθέσεων και των ατμοσφαιρικών εντυπώσεων. Ο Ηλίας Χαρίσης με το έργο του διατρανώνει ότι δεν διακυβεύεται τίποτα γιατί δεν υπάρχει τίποτα, ο υπεράνθρωπος είναι μόνος με διαστρεβλωμένα τα αυθεντικά κίνητρα των αισθημάτων και ενεργειών.



ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ Εγώ ο Ηλίας Χαρίσης, απεχθάνομαι κάθε απόληξη εικαστικού - ισμού στον οποίο εμπεριέχεται προαποφασισμένη στιλιστική διατύπωση, που θέλει να συμφωνεί με το άλλοθι ότι έτσι είναι η Σύγχρονη Τέχνη, έτσι είναι η μοντέρνα ζωγραφική.

Τι θα πει μοντέρνα ζωγραφική; Είναι απλώς το αντίθετο της παραδοσιακής ή κάτι παραπάνω; Και τι είναι αυτό πού κάνει μια εικόνα ζωγραφική; Και τι μοντέρνα ζωγραφική; Τι τα συνδέει όλα αυτά;

Αντιπαθώ το "μοντέρνος". Τι σημαίνει να είναι κανείς μοντέρνος στη ζωγραφική; Η κύρια ιδέα είναι να δημιουργεί οτιδήποτε - δεν έχει σημασία τι - οι ζωγράφοι σήμερα δεν ξέρουν πως να δημιουργήσουν ούτε μία ζωγραφική φράση, παλαιότερα υπήρχε μια ελάχιστη τεχνική να μάθει κανείς.



Απλώς η σύγχρονη τέχνη, στο προκείμενο η ζωγραφική, υποκύπτοντας στην τυραννία της ρέουσας αντίληψης των κριτών και των νέο διανοητών πού έχουν αποφανθεί περί τού τέλους τής ζωγραφικής, μου δίνεται η ευκαιρία στην εφημερίδα «Ο ΧΡΟΝΟΣ» να μιλήσω για το πώς αισθάνομαι από τη διάψευση τους και τον εγκλωβισμό τους σε "ιστορισμούς".



Συμπεριφερόμενος ως αφιλοκερδής μεταπράτης τού λόγου και δοκιμάζοντας να κάνω τον αναγνώστη να συμμετάσχει για μία στιγμή στην πνοή και την ενέργεια πού αποπνέει η προσπάθεια να αυτοπροσδιορίσω τα αίτια πού προκάλεσαν την άποψη τής ζωγραφικής μου, αν και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αποφασίσει κανείς αν βλέπει την αλήθεια ή την εικόνα πού επέλεξα να προβάλλω με το θέμα και ως καλλιτέχνης.



Η αξία τού αυτοπροσδιορισμού συνίσταται ακριβώς στο ότι δεν αντιμετωπίζω κάθε όψη τής προσωπικής μου περιπέτειας με ισάξια και επαρκώς φωτισμένη άποψη πού επιβάλλει μία συμπυκνωμένη τελεσιδικία η οποία μαρτυρεί την απόσταση που χωρίζει το βλέμμα από το λόγο, αποδεχόμενος δηλαδή ότι η εικόνα ορίζεται βασικά από ένα σύστημα πού εμπεριέχεται σ` αυτήν. Η αποδοχή αυτής τής ζωγραφικής σύμβασης τής εικόνας όμως συντελείται με έναν εικαστικό τρόπο ο οποίος είναι μοναδικός στη διατύπωση και δεν μας επιτρέπει να μπορούμε να το εκλαμβάνουμε ως εικόνα με το γραπτό λόγο, αλλά ως ένα σύστημα στοιχείων το οποίο αφορμάται μεν από την παρατηρούμενη πραγματικότητα, ανεξαρτοποιείται όμως και καθίσταται αυτοαναφορικό σχεδόν αμέσως.

Έτσι χωρίς επιβαλλόμενες προκλήσεις διατυπώσεων αλλά περισσότερο η διάθεση να εκτεθούν οι πραγματικότητες που δημιούργησαν συνειδητές ρήξεις με τη συνήθεια μου να πιστεύω σε δύο κόσμους, στον κόσμο των σκοπών και της βούλησης και στον κόσμο τής τύχης. Σ` αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο τής τύχης που όλα συμβαίνουν δίχως νόηση, χωρίς κανείς να μπορεί να πει γιατί, για ποίο σκοπό… Φοβόμαστε αυτόν τον ισχυρό κόσμο τής μεγάλης κοσμικής τύχης γιατί τον γνωρίζουμε τις περισσότερες φορές να επιπίπτει στον άλλο κόσμο, τον κόσμο των σκοπών και των προθέσεων όπως πέφτει ένα βότσαλο στο νερό της λίμνης.



Κάπως έτσι επέπεσαν επάνω μου τα λόγια του Μπαλθύς, ο Φράνσις Μπέικον, φίλος και έξυπνος άνθρωπος, ένιωθε ακατανίκητη έλξη για την ασχήμια. Πιστεύω ότι θα μπορούσε να είναι αυτό πού λέμε σήμερα "καλός ζωγράφος ". Μία δήλωση που γίνεται αυτή η ημιάγρια βαθμίδα τής συνειδητής μου ζωγραφικής ηθικότητας η οποία μου επιτρέπει να δελεάζομαι από το αισθητικό θέλγητρο της που μου προσφέρει εικαστική ηδονή και κυριευμένος από τον κόσμο τής ισχυρής κοσμικής τύχης στρεφόμενος σε ζωγραφικές στις οποίες κάθε στοιχείο εκζήτησης έχει αφαιρεθεί και νέα προτεραιότητα στις ζωγραφικές μου διατυπώσεις γίνεται η άκρως σχολαστική και συνεπής κατανομή πληροφοριών στην επιφάνεια τού πίνακα εμμένοντας στη ζωγραφική διατύπωση των επιφανειών για να αποδείξω ότι η επιδερμίδα είναι το πιο βαθύ σημείο τής ύπαρξης.



Παρά ταύτα, αυτό δεν θέλω να εγγράφεται χωρίς ειρωνεία απέναντι στην παράδοση. Θέλω κατά γοητευτικό τρόπο να συνδέονται ο ανατρεπτικισμός μου με τη φροντίδα να αφήσω ένα έργο με την πιο κλασσική έννοια του όρου. Η επιθυμία μου το να διαπερνά αυτήν την έγνοια μια ασύγκριτη αισθητική ελευθερία δεν έχει για μένα τίποτα το παράδοξο. Αντίθετα αποτελεί την ομολογία ότι το έργο μου και η όποια ανατρεπτικότητα του, υποτάσσονται στο ίδιο επιστέγασμα την καθημερινή ζωή, την απαιτητική, την παντοδύναμη, την απελευθερωτική από κάθε εμπόδιο όπου το χρώμα αυτής της καθημερινότητας είναι το άσπρο - μαύρο όπως διατυπώνεται στα σχέδια μου με το σινικό μελάνι. Είναι η τονικότητα μιας άσκησης με τη διπλή έννοια της λέξης, ενός ασκητισμού και του μετεωρισμού των φαινομένων.



Αυτών των φαινομένων το σχέδιο είναι η αναπνοή τους. Είναι η αληθινή ανακάλυψη της εισδοχής μου σε μία γκρίζα θεματολογία της δίψας, της πείνας και του ερωτισμού. Ενός συνόλου που βρίσκεται στο δρόμο πού ακολουθεί την τάξη των εικόνων, την παράθεση μίας ιδέας δίπλα σε μία άλλη, μερικές φορές στη στενή τους σύνδεση και τέλος στην ενσωμάτωση τους σ` ένα ευρύτερο κόσμο των ανθρωπίνων φαινομένων σ` όλη την πολυπλοκότητα του. Καθημερινές ασκήσεις τα σχέδια μιας δεκαετίας διαθέτουν απίστευτη δόση ανταγωνισμού ως προς τα έργα που η ταυτόχρονη εικαστική τους διατύπωση με χρήση διαφορετικού εκφραστικού υλικού μέσου είναι οι πιο σίγουρες μαρτυρίες μίας δημιουργικότητας που το κοινό ίσως ποτέ να μην μπορέσει να ανακαλύψει την καθημερινή μου σχεδιαστική αγωνία της διατύπωσης των βαθύτερων ανθρώπινων αναγκών της δίψας, της πείνας, και τουερωτισμού.



Οι σελίδες αυτές αποτελούν τη μυστική αλήθεια του έργου μου που δεν έχουν τεθεί ποτέ το ένα πλάι στο άλλο, ενέργεια που δικαιολογείται μερικώς, δεν πρέπει να αντιπαραθέτω σελίδες σχεδίων γιατί δεν πρόκειται να "συγκρίνομε" το ένα ή το άλλο σχέδιο, αλλά, εντελώς αντίθετα, να εκπληρώσω αυτήν την εσωτερική διεργασία όπου ένα σχέδιο "σβήνει" το προηγούμενο ενώ το αφήνει να ζει στη μνήμη.



Το να βλέπω αυτά τα σχέδια που κάποια από αυτά εκτέθηκαν στο CERN στη Γενεύη το Μάιο του 2009, σημαίνει να εκτελώ ένα "μάθημα μνήμης" όπου θα μιλούσαμε για "μάθημα σκότους ". Σημαίνει να μάθω πως η μνήμη φυλάει μόνο ότι της είναι απόλυτα αναγκαίο. Ένα σχέδιο καλεί κάποιο άλλο σχέδιο μακρινό μέσα στο χρόνο, είναι δουλεία τού βλέμματος μας να υφάνει αυτήν την πραγματικότητα. Θέλω να σας υποβάλω τη σημασία του βλέπω ένα σχέδιο με ένα άλλο γνωρίζοντας πως ποτέ η αναλογία δεν θα μπορέσει να εξαντλήσει το αίνιγμα.



Επιθυμία μου είναι να υπάρξω της εποχής μου ζωγράφος αντιρρησίας. Θέλω η παράδοση να με κατηγορεί για αιρετικό. Μου προκαλεί ευχαρίστηση που ευρισκόμενος σήμερα σ` αυτήν την εξαιρετική, παράδοξη και εκπληκτική κατάσταση να διακηρύσσω την πραγματικότητα και τη ζωή, τη διάρκεια και την τιμή της ζωγραφικής, ακριβώς στο τέλος ενός αιώνα και στην αρχή ενός άλλου, όπου όλοι αυτοί πού έχουν αποφασίσει το τέλος τής ζωγραφικής, θα πρέπει να καταλάβουν ότι η εποχή μας προσφέρεται ξανά με τέτοιο τρόπο που οι θεωρίες που επιδιώκουν να υποτάξουν τη δημιουργία σε μία οποιαδήποτε ιστορικότητα να έχουν φθάσει να γίνουν ο χειρότερος ιστορισμός.



Θέλω να υπάρξω δύο φορές αιρεσιάρχης περισσότερο παρά ποτέ αισθητικά μοναχικός και αντίθετος στα αισθητικά ρεύματα αυτόκλητων διαμορφωτών, ζητώ να υπάρξω μέσω της ζωγραφικής μου αυτός που προκαλεί ως το τέλος τούς τεχνητούς κανόνες και τούς μικρούς ιδεολόγους.

Κλείνω τονίζοντας ότι η λογική του κειμένου και η λογική τής ζωγραφικής μου πράξης προέρχονται από το ίδιο πνεύμα, από το μοναδικό αυτό πνεύμα, που δεν μπορεί να οριστεί αλλιώς παρά μέσα στη σύμπτωση που δεσπόζει στη γέννηση του ζωγραφικού έργου, στη γέννηση του κειμένου. Αναντίρρητα, αυτή η γέννηση ανήκει στην ίδια τάξη αλλά τα λόγια που θα έκαναν την περιγραφή της, θα αδυνάτιζαν την αληθοφάνεια της.

Lina Dimitropoulou

Lina Dimitropoulou

Lina Dimitropoulou

Lina Dimitropoulou

Lina Dimitropoulou

Lina Dimitropoulou

Lina Dimitropoulou

Lina Dimitropoulou

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

                            
LINA     DIMITROPOULOU







           ΛΙΝΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
management of Art-act Galeria


Lina Dimitropoulou

 http://www.facebook.com/?sk=messages&tid=1367924831446#!/profile.php?id=1247453275

GALERIA ART ACT

Sfaelou 3

Athens, Greece 11522
art-act@tellas.gr

πληροφορίες σχετικά με την πρόσβαση στο χώρο: http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8...&hl=el&msa=0&msid=114075356424185150399.000453692f31da4f43b21

KANE KLIKKKK παλαιοτερες αναρτησεις

GALLERY ΕΠΙΛΟΓΗ-ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΑΠΟΨΗ

GALLERY ΕΠΙΛΟΓΗ-ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΑΠΟΨΗ GALLERY ΕΠΙΛΟΓΗ-ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΑΠΟΨΗ